Mέρα Λευτεριάς 25-η Μαρτίου

Mέρα Λευτεριάς 25-η  Μαρτίου

 Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

«Μιαν φοράν όπου επήραμεν το Ναύπλιον ήρθε ο Άμιλτον να με ιδή και μου είπεν ότι πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσολαβήσει. Εγώ του αποκρίθηκα ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος εμείς καπετάν Άμιλτον, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάναμεν με τους Τούρκους. Άλλους έκοψε άλλους εσκλάβωσε  με το σπαθί, και άλλο καθώς εμείς εζήσαμεν ελεύθεροι από γενεά είς γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμιά συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτεινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δυο φρούρια ήταν ανυπόταχτα. Με είπε ποια είναι η βασιλική φρουρά του, ποια είναι τα φρούρια ; Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια, η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά. Έτσι δεν μου μίλησε πλέον».  ( ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ )

Παγκόσμιο ηθικοπνευματικό σύμβολο στον ευγενή αγώνα των λαών για την ανάκτηση της ελευθερίας τους, η 25-η Μαρτίου 1821  αποτελεί και σήμερα το εδραίο θεμέλιο της πνευματικής και πολιτιστικής εκπόρευσης του ελληνισμού, στην απέραντη λεωφόρο του χρόνου. Την αλησμόνητη εκείνη ημέρα του ξεσηκωμού, απέναντι στην τυραννία και τον δεσποτισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όλοι οι έλληνες, πρόκριτοι, ιερωμένοι και λογάδες, αδελφωμένοι με τους ανθρώπους της στάνης, του αγρού αλλά και τους ατιθάσευτους αγωνιστές των βουνών και του πελάγου, ομονόησαν να εξεγερθούν. Για να καρπίσει και πάλι το δέντρο της λευτεριάς στα άγια χώματά μας. Εμπνευσμένοι  από τις ιδέες του διαφωτισμού, τα λαμπρά διδάγματα της Γαλλικής επανάστασης, αλλά και το φωτεινό παράδειγμα των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής, πρόστρεξαν να σηκώσουν το βάρος της ανεξαρτησίας. Υποκινούμενοι πέρα από τις λαμπρές τούτες ηθικές διδαχές, όχι από κανέναν άλλο εξωγενή παράγοντα, αλλά από τον ακοίμητο πόθο της πολιτικής ελευθερίας του γένους και την ακλόνητη θέληση να διατηρηθούμε σαν έθνος. Τούτη η πίστη και η θέληση έστω και αν συνέτρεχαν και χιλιάδες άλλοι λόγοι, ήταν που ζέσταινε τις καρδιές των αγωνιστών και τους όπλιζε με θάρρος ασύγγνωστο, για να ριχθούν στην άνιση αναμέτρηση. Έχοντας σαν μοναδικό όπλο για να υπερκεράσουν τα απειράριθμα στίφη των  Οθωμανών,  την αρετή, την τόλμη και την γενναιότητα της αδούλωτης  ελληνικής ψυχής. Πάνω σε αυτές λοιπόν τις ηθικές ομολογίες έσπευσαν όλοι οι πατριώτες από κάθε γωνία της ελληνικής γης, ανεξάρτητα από το μορφωτικό τους επίπεδο, την κοινωνική τάξη και την οικονομική τους κατάσταση να, δώσουν το δυναμικό παρών, στον σεπτό αγώνα της εθνεγερσίας. Η θέλησή μας να υπάρξουμε ήταν που μας οδήγησε και στα κατοπινά μας χρόνια να υποβληθούμε σε μαρτύρια ηθικά προκειμένου να διασφαλίσουμε την αδιάπτωτη πορεία μας. Και η πρωταρχία αυτής της ιδέας,  είναι που μας υποκινεί σήμερα στην συμμετοχή και οργάνωση εκδηλώσεων ιστορικής μνήμης. Αυτών που με τον παιδευτικό τους χαρακτήρα, αποτελούν την ουσιωδέστερη δικλείδα της εθνικής μας συνοχής. Ιδία σήμερα που περισσότερο από ποτέ  η διαρκής εξωτερική επιβουλή και δη της Τουρκίας, έχει προσλάβει καθημερινές διαστάσεις. Για τούτο άλλωστε η πλειονότητα των εθνών προσπαθεί να θεσπίσει τέτοιες ημέρες εθνική μνήμης, σε μια προσπάθεια τόνωσης με υγιή τρόπο του εθνικού αισθήματος, αλλά και για να καλλιεργήσει την αναγκαιότητα της εγρήγορσης, στις ποικίλες εξωτερικές προκλήσεις. Για τους Έλληνες όμως οι προαναφερόμενες ηθικές παρακαταθήκες ενυπάρχουν σαν συστατικό στοιχείο, της τρεισχιλιάχρονης ιστορίας τους. Αλλά παραστατικά  της ουσίας, της ιερής εθνικής ιδέας, δεν είναι μόνον οι εορταστικές εκδηλώσεις, μα και τα σύμβολα και τα εθνικά εμβλήματα. Που δεν τα φθείρει ο πανδαμάτορας χρόνος, αφού δεν φθείρονται και οι αξίες που πρεσβεύουν. Αναφέροντας όμως με ψυχική παρρησία και εντιμότητα, την ζέση και το πάθος, με τα οποία πολέμησαν στον σκληρό αγώνα για την λευτεριά, όλοι ανεξαιρέτως οι αγωνιστές, δάσκαλοι έμποροι και σκαφτιάδες, δεν θα πρέπει με στρουθοκαμηλισμό να παρασιωπήσουμε, τον απαράδεκτο εκτροχιασμό τους,  στις δολερές προκλήσεις της διχόνοιας. Έτσι πολλές φορές το θείο δώρο της ενότητας, κατασπαταλήθηκε αστόχαστα, έστω και από ηρωικά χέρια, με κίνδυνο το έρεβος της δουλείας να σκεπάσει και πάλι την ψυχή του επαναστατημένου έθνους. Από αδελφικό  άλλωστε χέρι έφυγε το βόλι που σκότωσε τον γιό του γέρου του Μοριά, Πάνο Κολοκοτρώνη ... Και  και στον ύστερο όμως βίο μας, τούτο το δολερό σαράκι όχι μια, όχι δυο, αλλά πολλές φορές ταλάνισε το έθνος. Με τον διχασμό Βενιζελικών και Βασιλικών και τον εμφύλιο του ’44, να έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην κατά τα άλλα λεβέντικη ελληνική ψυχή. Έτσι λοιπόν μετά τα πρώτα αποφασιστικά κτυπήματα στον κατακτητή, που σηματοδότησαν την ελευθερία, επεβάλλετο οι έλληνες να κατορθώσουν την νικηφόρα κάθοδό τους και στον δύσβατο πολιτικό στίβο. Να επιτύχουν την συγκρότησή τους σε ενιαίο κράτος, με αρχές δικαίου και ρυθμιστικούς κανόνες πολιτικής λειτουργίας, που θα διασφάλιζαν την συνοχή του. Τούτη η αναπόδραστη πρόκληση για τον αδούλωτο έλληνα, που για αιώνες είχε μάθει να ζεί άναρχα, αρνούμενος την κάθε μορφή πολιτικής εξουσίας, προϋπέθετε θυσίες και υπερβάσεις πολλές. Έπρεπε λοιπόν κοντά στα πολεμικά ανδραγαθήματα και μέσα στην μπαρουτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα της εποχής, να μάθει να ζει στην ομάδα με νόμους και αρχές. Να καθυποτάξει δηλαδή το πάθος της προσωπικής του ελευθερίας, στην σπουδαία για όλους υπόθεση, της πολιτικής ελευθερίας. Όμως διαμπνέονταν από την δογματική άρνηση της πολιτικής εξουσίας. Και ήταν τούτο σύμφυτο με την μέχρι τώρα κουλτούρα και νοοτροπία του, αφού αυτή εκφράζονταν από τον κατακτητή. Όταν όμως η πολιτική εξουσία περιήλθε στα ελληνικά χέρια, δεν αποβλήθηκε και η αρνητική ψυχολογία που τον διακατείχε απέναντί της μέχρι τώρα. Έτσι ο αγώνας για την εθνική ελευθερία υπονομευόταν απο τον αγώνα για την εξουσία, που η σαγήνη της, του έδινε φατριαστική μορφή. Με πολύμοχθη προσπάθεια, κάποτε όμως όχι με τους ορθολογικότερους τρόπους, εμπέδωσαν οι αγωνιστές την ανάγκη του σεβασμού και την στήριξη της πολιτικής εξουσίας, που διασφάλιζε την αρραγή ενότητα - έστω και με την ύπαρξη των καθόλα σεβαστών αντιθέσεων - του έθνους και την ομαλή του, στον ιστορικό ρού πορεία. Και απο το προσωπικό εγώ περάσαμε στο εμπνευσμένο Μακρυγιαννικό εμείς, απο το οποίο, ώ της ειρωνείας της τύχης  και αυτός ο απαράμιλλος αγωνιστής, πολλές φορές παρέκκλινε. Απελευθερωθή-καμε δηλαδή απο τα δεσμά των εγωκεντρικών συνδρόμων, που υπονόμευαν την κοινή προσπάθεια για εθνική αναγέννηση και προκοπή. Γιατί αν το ατιθάσευτο εγώ υπήρξε ανεξάντλητη  πηγή της ποίησης, της φιλοσοφίας και της τέχνης, αν υπήρξε ο μοχλός για να αναδειχθούν οι πολύστροφοι και τολμηροί Έλληνες, στις θάλασσες της οικουμένης και τα εμπορεία της, υπήρξε συνάμα και η αιτία για να κατακερματιστεί το έθνος και να οδηγηθεί στην διασπορά και την δουλεία. Στην κατάρρευση και την αδυναμία να οδηγηθούμε στο υψηλό βάθρο που μας αρμόζει, προικοδοτημένοι για αιώνες, με τα χαρίσματα της θείας δύναμης. Στον αδυσώπητο βωμό της ικανοποίησής του, αυτοτραυματιστήκαμε πολλές φορές και διατηρηθήκαμε αλώβητοι, χάρις στα τεράστια αποθέματα των ηθικών μας αρετών.

Και αν μας ταλάνισε ο διχασμός και αν κλόνισε συθέμελα τον εθνικό κορμό ο εμφύλιος, παραμείναμε σώοι. Πορευόμενοι 150 ολόκληρα χρόνια μετά, το ίσιο μονοπάτι της προόδου και της δημιουργίας. Πιά όμως σαν έθνος, δεν είμαστε άνηβοι. Θωρακισμένοι με την πείρα ενάμισι αιώνος, που μας γαλούχησε στο «η ισχύς εν τη ενώσει» διασφαλίσαμε την ενότητα μας και είμαστε έτοιμοι να αποβάλλουμε έγκαιρα το σαράκι του διχασμού, όποτε αυτό πλανάται απειλητικά στο γαλάζιο ελληνικό ουρανό. Να προχωρήσουμε επιτυχώς με την λεβεντιά, το μυαλό και τη δύναμη της ελληνικής ψυχής, μαζί με άλλους ώριμα πολιτικά λαούς, που για αιώνες προβαδίσανε, τον δρόμο της ευημερίας. Έτοιμοι να αξιοποιήσουμε με το αδιαμφισβήτητο εργαλείο της παιδείας, τα χαρίσματα, τις αρετές μας, αλλά και τις χρυσές παρακαταθήκες όλων των μεγάλων Ελλήνων, που δημιουργοί και οικοδόμοι, αναμορφώσανε και γονιμοποίησαν, την γή και τα πελάγη της ελληνικής πατρίδος. Γενναίοι να σταθούμε. Ακρίτες αληθινοί. Και να εργαστούμε σκληρά και ατέλευτα σε γή και σε θάλασσα, με το αλέτρι και τ’ αμόνι,  για να εμπλουτίσουμε την ένδοξη ιστορία μας. Προσφέροντας όπως πάντοτε στον παγκόσμιο πολιτισμό, δώρα ατίμητα, πνεύματος, ηθικής τάξης  και αρετής. Συμμετέχοντας ισότιμα στην παγκόσμια πνευματική εκπόρευση. Αλλά και διαφυλάσσοντας πιστά τις ιδέες, που μαζί με τον Προμηθέα και την Αφροδίτη, ανεδύθησαν απο τις θάλασσες και τα άγια χώματά μας, για να γονιμοποιήσουν ενισχυμένες με την ευλογία του Χριστού, την ενωμένη Ευρώπη. Το παρόν άρθρο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες της Ηλείας και σε περιοδικά κοινωνικού στοχασμού.  

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος είναι M.Sc. Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π.
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Με ιδιαίτερη επιτυχία η ημερίδα για την υγεία της κοινωνικής πρωτοβουλίας «Η ΑΘΗΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ» !

Με ιδιαίτερη επιτυχία η ημερίδα για την υγεία της κοινωνικής πρωτοβουλίας
«Η ΑΘΗΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ» !

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Με την καθολική συμμετοχή των κατοίκων του 2-ου Διαμερίσματος της Αθήνας και με την πρωτοβουλία της κοινωνικής συλλογικότητας «Η ΑΘΗΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ», της οποίας ηγείται ο Δημοτικός Σύμβουλος Αθήνας Χρήστος Τεντόμας, έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο «Caravel» εχθές 20-3-17, η ημερίδα για την υγεία στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, προσεγγίζοντας όλο το πλέγμα των προβλημάτων που ταλανίζουν τους πολίτες της Αθήνας στο χώρο της Υγείας. Μείζονος σημασίας εξάλλου, ήταν το υψηλού κύρους πάνελ των ομιλητών, που επιχείρησαν με την επιστημοσύνη τους, αλλά και με την δεδοκιμασμένη εμπειρία τους, να θέσουν τον δάκτυλον επι των τύπων των ήλων, στον πολύπαθο χώρο της υγείας. Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο τ. πρόεδρος του Ε.Ο.Π.Υ.Υ, κ-ος Τάκης Κοντός και τον πλαισίωσαν οι κ.κ. Κοντοζαμάνης Βασίλης τ. Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Υγείας, Θεόδωρος Πιτταράς, επίκουρος Καθηγητής Ιατρικής στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, Παναγιώτης Ευθυβουλιδης τ. προϊστάμενος 2-ης Υγειονομικής Περιφέρειας και Γ. Σκρουμπέλης Διδάσκων στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, για τον Προσυμπτωματικό Έλεγχο.


 Όλοι οι ομιλητές με παραστατική ενάργεια, αλλά και παρρησία γύρω από τα μείζονα προβλήματα της υγείας, βοήθησαν τους πολίτες του 2-ου Διαμερίσματος της Αθήνας – Παγκράτι, Μέτς κ.λ.π. – να έχουν μια σφαιρική άποψη, ιδίως γύρω από τα σημερινά δικαιώματά τους, αλλά και τις μεθοδολογίες που πρέπει να ακολουθούν, για την άμβλυνση των όποιων δυσχερειών αντιμετωπίζουν στην ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη.






Την ημερίδα έκλεισε ο ηγούμενος της κοινωνικής πρωτοβουλίας κ-ος Χρήστος Τεντόμας, ευχαριστώντας θερμά τους πολίτες του 2-ου Διαμερίσματος της Αθήνας, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του, για να προσεγγίσουν από κοινού τα μεγάλα προβλήματα της πόλης. Να σημειώσουμε τέλος την παρουσία εκλεκτών στελεχών της αθηναϊκής κοινωνίας στην εκδήλωση, όπως του δημοσιογράφου Κώστα Τσαρούχα, του γνωστού Δ/ρα Πλαστικοχειρούργου κ-ου Ιωάννη Λύρα κ.α.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr


Μια ολοκληρωμένη πρόταση, για την επίλυση του Ασφαλιστικού μας προβλήματος

Μια ολοκληρωμένη πρόταση, για την επίλυση του Ασφαλιστικού μας προβλήματος

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Απο τα πιο διακεκαυμένα θέματα του δημοσίου διαλόγου την τελευταία εικοσαετία στην χώρα μας, είναι η μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού μας συστήματος. Ηδη συνετές και έντιμες φωνές απο την δεκαετία του ΄90 επεσήμαιναν τον κίνδυνο εξάντλησης του ασφαλιστικού μας συστήματος και επομένως της επερχόμενης αναπόδραστα κατάρρευσής του, αλλά στην Ελλάδα του πολιτικού χάους ποιός τους άκουγε. Όποτε έκτοτε λαμβάνει χώρα μια εξαγγελία ασφαλιστικής μεταρρύθμισης συνασπίζονται δυο μεγάλα ρεύματα μέσα στην κοινωνία που παρεμποδίζουν την υλοποίησή της, ή έστω ακόμα και αυτή την απόπειρα ζωτικών διορθωτικών παρεμβάσεων. Απο την μία πλευρά εκείνο το κοινωνικό ρεύμα που έχει τεκμηριώσει ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα. Και έχει το φόβο ότι μια ενδεχόμενη ανατροπή στο status quo του ασφαλιστικού, θα συνεπέφερε ριζικές αλλαγές που θα το θίξουν σημαντικά. Όπως την αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων, την επαναξιολόγηση ευνοϊκών διατάξεων και ευεργετικών ρυθμίσεων για κάποιες κοινωνικές κατηγορίες, την περαιτέρω αύξηση της ανταποδοτικότητας ασφαλιστικών εισφορών-σύνταξης και κάθε είδους απάλειψη ανάλογων προνομίων, που με την πάροδο του χρόνου και την ισχύ συντεχνιακών συμφερόντων έχει παγιώσει. Απο την άλλη πλευρά εκείνο το κοινωνικό ρεύμα των εργαζομένων, που καίτοι δεν υπάγονται στους προνομιούχους του υπάρχοντος ασφαλιστικού μας συστήματος, έχουν πάραυτα καταβάλλει τις ασφαλιστικές του εισφορές, προσδοκούν χωρίς εικονικά ασφαλιστικά έτη να πάρουν σύνταξη και ανησυχούν δεόντως, διότι μια ενδεχόμενη ριζική αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού μας συστήματος, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την εξάντληση των αποθεματικών των ταμείων τους για την ασφαλιστική κάλυψη των προηγούμενων συνασφαλισμένων τους  ή ακόμα και μεταφορά των αποθεματικών των ταμείων τους, σε άλλα «αδύναμα» ταμεία ασφαλισμένων, που καίτοι έχουν τεκμηριώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα, δεν είναι τελικά επαρκώς ασφαλισμένοι. Και τελικά αυτοί ενώ έχουν καταβάλει κανονικά τις εισφορές τους, χωρίς να είναι απο τους προνομιούχους, να βρεθούν σε «ταμειακό κενό» και να μην πάρουν τελικά σύνταξη. Στην κατηγορία των προνομιούχων υπάγονται τα ταμεία των τραπεζών, τα ταμεία των ΔΕΚΟ, τα ταμεία όσων είναι ευεργετούμενοι με φόρους υπέρ τρίτων όπως δικηγόροι, μηχανικοί και δημοσιογράφοι, το πολιτικό μας προσωπικό ήτοι βουλευτές, δήμαρχοι, υπάλληλοι της Βουλής, καλλιτέχνες κ.α. που εξασφαλίζουν σύνταξη με ελάχιστες ακόμα ασφαλιστικές εισφορές, τέλος μια ειδική κατηγορία που τεκμηριώνει σύνταξη χωρίς την καταβολή καθόλου ασφαλιστικών εισφορών, όπως οι παλλινοστούντες. Στην κατηγορία αυτών που φοβούνται μια ριζική ανατροπή του ασφαλιστικού μας συστήματος, ανήκουν οι υπάλληλοι του ιδιωτικού τομέα, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ναυτεργάτες και οι μικροεπιχειρηματίες. Ενώ ανάμεσα στις δυο αυτές μεγάλες κατηγορίες υπάρχει και μια ενδιάμεση κατηγορία που έχει καταβάλλει κανονικά τις ασφαλιστικές της εισφορές, αλλά ωστόσο απολαμβάνει και μερικές προνομίες. Είναι οι συνταξιούχοι του δημοσίου που τεκμηριώνουν την σύνταξή τους, χωρίς πλασματικά έτη και πλασματικές διεκδικήσεις, απο την άλλη όμως τυγχάνουν ευεργετικής μεταχείρισης απο το ασφαλιστικό μας σύστημα, διότι οι συντάξεις τους πριμοδοτούνται απο τον προϋπολογισμό του κράτους περισσότερο απο οιαδήποτε άλλη κατηγορία εργαζομένων. Ενώ συμπληρώνονται ακόμα απο επιδόματα επικουρικού χαρακτήρα, φτηνά στεγαστικά δάνεια και άλλες αντίστοιχες προνομίες. Συνεπώς λαμβάνοντας υπόψη τις παραπάνω διαφορές, ανισότητες και αδικίες, είναι εμφανές ότι μια σοβαρή και καλά μελετημένη ασφαλιστική μεταρρύθμιση, θα ήρε πολλές αδικίες, θα δημιουργούσε προϋποθέσεις αληθινά κοινωνικής δικαιοσύνης και θα πυροδοτούσε με σπουδαία κοινωνική δυναμική, την απόπειρα μεταρρυθμίσεων και σε άλλα πεδία της δημόσιας σφαίρας, που συντηρούν και αναπαράγουν την κοινωνική αδικία και δεν επιτρέπουν στους εργαζόμενους απαλλαγμένοι απο τέτοια επαχθή βάρη, να είναι δημιουργικοί και έντιμοι σε ότι αφορά την συμπεριφορά και συναλλαγή τους με την πολιτεία. Σήμερα όπως λειτουργεί το ασφαλιστικό μας σύστημα, αποτελεί ένα πολυμετα-βλητό μοντέλο, που θέτει σε δοκιμασία και βάζει αντίπερα μεταξύ τους, πολλές κατηγορίες εργαζομένων. Ειδικότερα θέτει αντιμέτωπους :

(α) Τους εργαζόμενους μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα

(β) Τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, με τους υπαλλήλους του δημοσίου

(γ) Το πολιτικό μας προσωπικό με τα στελέχη των επιχειρήσεων

(δ) Την παρούσα γενεά ασφαλισμένων, με την προηγούμενη και την επόμενη, 
      Αφού τα συμφέροντα της μιας γενεάς, προσκρούουν στα συμφέροντα της   
      άλλης 

(ε) Όσους επαγγελματίες κατόρθωσαν να διασφαλίσουν πόρους υπερ αυτών, 
     με όσους δεν το πέτυχαν

(στ) Τους επιτηδευματίες με τους εμπόρους

Ενώ ακόμα δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς, τις αναπότρεπτες ανισότητες μεταξύ ανδρών-γυναικών ένεκα της μητρότητας, αυτές που αφορούν αναπήρους για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας, όπως και τους ευεργετούμενους, λόγω αληθινής επικινδυνότητας του επαγγέλματός τους. Ο χαρακτήρας του όπως λειτουργεί σήμερα το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι «ανοιχτά αναδιανεμητικός». Στην πραγματικότητα όμως λειτουργεί με τις παραμέτρους ενός πολύ ανοιχτού μοντέλου, δοθέντος ότι η έξοδος στην σύνταξη της πλειονότητας των εργαζομένων, δεν γίνεται με βάση τον αληθινό χρόνο καταβολής των εισφορών τους, αλλά με βάση τον συγκυριακό χρόνο κατά τον οποίον οδηγούνται στην σύνταξη. Όμως αυτή είναι τελικά και η μεγάλη πληγή του συστήματος, αφού τροφοδοτεί με ανασφάλεια τις μελλοντικές γενεές ασφαλισμένων, ότι όταν έλθει η δική τους σειρά να πάρουν σύνταξη, θα έχουν ίσως εξαντληθεί οι πόροι των ταμείων τους και επομένως για την συνταξιοδότησή τους θα απομείνουν τελικά ψυχία. Στις ανοιχτές φιλελεύθερες οικονομίες υιοθετείται το «κεφαλαιοποιητικό» σύστημα το οποίο εδράζεται αποκλειστικά και μόνο στην μελλοντική απόδοση των εισφορών, με βάση την λειτουργία των αγορών. Κατά μια έννοια θα μπορούσε να εκτιμήσει κανείς ότι ένα τέτοιο σύστημα έχει αρκετά στοιχεία κοινωνικής δικαιοσύνης. Η εφαρμογή του όμως στην Ελλάδα, προσκρούει σε πολλές αδυναμίες. Κατά την εφαρμογή του και στο στάδιο της μετάβασης απο το σημερινό σύστημα σ΄ αυτό, θα μειωθούν θεαματικά πολλές συντάξεις, θα πυροδοτήσει πολλές νέες κοινωνικές αδικίες και την έκρηξη ακόμα ενός κοινωνικού ρεύματος, που θα αντιταχθεί σε κάθε απόπειρα υιοθέτησής του. Μια ρεαλιστική προσέγγιση επίλυσης του προβλήματος θα ήταν η επιλογή ενός συνδυαστικού ασφαλιστικού συστήματος «κλειστά αναδιανεμητικού», που θα ήρε την ανασφάλεια του «ανοιχτά αναδιανεμητικού», αλλά και την δραστική μείωση των συντάξεων που υπαγορεύει το «κεφαλαιοποιητικό σύστημα». Ένα τέτοιο σύστημα θα οριοθετούσε με σαφήνεια  την περαιτέρω αύξηση των εισφορών μέσω της κρατικής αρωγής, αλλά και αυτές τις ιδιαιτερότητες ξεχωριστά κάθε επαγγέλματος. Το σύστημα αυτό ακόμα θα μπορούσε να ισχυροποιηθεί θεσμικά και να γίνει ακόμα πιο δίκαιο κοινωνικά, με την δημιουργία μεγάλων ενιαίων ταμείων, τα οποία με την σειρά τους, θα προβλέπουν τη δομή επιδοκιμασίας-επιβάρυνσης ανάλογα με την συμπεριφορά τους για τους ασφαλισμένους, κάτι που κάνουν επιτυχώς οι ασφαλιστικές εταιρείες του ιδιωτικού τομέα. Αναφερόμενοι σε μεγάλα ενιαία ταμεία, στα οποία θα στηρίζεται το νέο ασφαλιστι-κό μας σύστημα μπορούμε να προτείνουμε τα εξής δυο ταμεία :

1. Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών.

Σ΄αυτό το ταμείο θα συμπεριληφθούν όλοι αδιακρίτως οι εργαζόμενοι μισθωτής εργασίας. Απιο στρατιωτικούς και πρέσβεις μέχρι διανομείς σε πιτσαρίες. Επίσης στο ίδιο ταμείο θα συμπεριληφθεί όλο ανεξαιρέτως το πολιτικό μας προσωπικό, αλλά οι κάθε μορφής υπάλληλλοι. Απο τραπεζικούς και νοσοκόμους, μέχρι διευθυντικά στελέχη επιχειρήσεων.

2. Ταμείο Ασφάλισης Επιχειρηματιών.

Σ΄αυτό το ταμείο θα συμπεριληφθούν όλοι όσοι είναι ιδιοκτήτες επιχείρησης και όσοι ασκούν ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα, ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι, κάτοχοι φορτηγών και αγρότες.

Με τα δυο αυτά ταμεία καλύπτονται όλες οι μορφές εργασίας. Πάραυτα όμως θα είναι σε θέση να καλύπτουν το κόστος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μόνο των μελών τους και ενυπάρχει ο κίνδυνος να μείνουν εκτός συστήματος κοινωνικής προστασίας, όσοι για κάποιο λόγο είναι παντελώς ανασφάλιστοι. Όπως δηλαδή οι μακροχρόνια άνεργοι, οι μη δηλωμένοι μετανάστες, οι άνεργοι έχοντας εισόδημα μόνον απο κληρονομιές, οι ανήλικοι με ανασφάλιστους γονείς, καθώς και οι υπέργηροι με αγνώμονα τέκνα. Και βεβαίως σε μια πολιτισμένη και ευνομούμενη κοινωνία, που θεωρεί ότι έχει κοινωνική ασφάλιση δεν πρέπει να υπάρχουν τέτοιες «τρύπες». Συνεπώς μπορεί να συσταθεί και ένα τρίτο ταμείο, που θα επωμισθεί την περίθαλψη και την επιδοματική κάλυψη γήρατος, όλων των αδυνάτων, προφανώς για καθαρά κοινωνικούς λόγους και όχι με ανταποδοτικά ασφαλιστικά κριτήρια. Ανακύπτει όμως το σοβαρότατο πρόβλημα του πως, θα δεχθούν να υπαχθούν στα δυο νέα πιο πάνω ασφαλιστικά ταμεία με κοινούς πλέον κανόνες, οι υφιστάμενες σήμερα εκ διαμέτρου αντίθετες κατηγορίες μισθών και συντάξεων. Διότι με την διαφαινόμενη απευθείας άρση των κεκτημένων τους, θα ξεσηκωθεί ένα πελώριο κύμα αντίδρασης, που δεν θα επιτρέψει την προτεινόμενη ασφαλιστική μεταρρύ-θμιση. Μπορούμε όμως προσεκτικά να σχεδιάσουμε κατά την φάση της μετάβασης, ένα πλάνο σύγκλισης απο τα σημερινά δεδομένα στους καινούριους ενιαίους κανόνες, που θα ελαχιστοποιήσει τις απώλειες και θα βάλει επι τέλους τάξη στο άναρχο ασφαλιστικό μας σύστημα. Παραθέτουμε παρακάτω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα μετάβασης ενός ασφαλισμένου απο την σημερινή κατάσταση στη νέα που προτείνουμε, με τα δυο μόνο μεγάλα και ενιαία ταμεία. Έστω ότι ένας εργαζόμενος υπάγεται στο νέο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών και προσδοκά να πάρει σύνταξη στα 25 χρόνια ασφάλισης και έχει μέχρι σήμερα δουλέψει 15 χρόνια. Υπαγόμενος λοιπόν στο νέο ταμείο θα κρατήσει 15/25=60% της δικαιούμενης σύνταξης. Σ΄ αυτό το ποσοστό θα προστεθεί και το 20/35=57% της καινούριας σύνταξης απο το νέο ταμείο, με την παραδοχή ότι επιθυμεί να συνεχίσει την εργασία του και να κλείσει 35-ετία. Αν ωστόσο επιθυμεί να οδηγηθεί στη σύνταξη στα 25 χρόνια, όπως αρχικά είχε σχεδιάσει, τότε θα λάβει επιπρόσθετο ποσοστό απο το νέο Ταμείο Ασφάλισης Μισθωτών, 10/35=28% της καινούριας σύνταξης. Για να λάβει τώρα το σχέδιο μετάβασης επιβάλλεται να γίνει αναλυτική καταγραφή των εισφορών κάθε ασφαλισμένου. Πρός την κατεύθυνση αυτή μπορεί για κάθε ασφαλισμένο να δημιουργηθεί ένας Ατομικός Λογαριασμός Ασφάλισης-Σύνταξης, εν είδει τραπεζικού λογαριασμού, στον οποίο θα καταγράφονται όλες οι ασφαλιστικές εισφορές που έχει καταβάλλει τόσο ο ίδιος ο ασφαλισμένος, όσο και το κράτος και ο εργοδότης του, καθώς και οι συνταξιοδοτικές συνιστώσες που αναλογούν στις εκάστοτε καταβαλλόμενες ασφαλιστικές του εισφορές, αναλόγως του ασφαλιστικού ταμείου στο οποίο υπάγονταν. Σε προκαθορισμένα χρονικά διαστήματα ο λογαριασμός αυτός θα εκτοκίζεται και ο ασφαλισμένος θα ενημερώνεται για το ασφαλιστικό του κεφάλαιο που έχει διαμορφωθεί, τις συνταξιοδοτικές δυνατότητες που του παρέχει αυτό το σωρευθέν ασφαλιστικό κεφάλαιο και επομένως τις  επιλογές που έχει για να επιλέξει τον παραμετρικό τρόπο έκδοσης της σύνταξής του, όπως και για τό ύψος αυτής. Αν κάποια στιγμή εργαστεί σε φορέα, με διαφορετικό τρόπο παραμετρικού υπολογισμού των εισφορών, τότε στο ατομικό του ασφαλιστικό κεφάλαιο, θα αθροίζεται η νέα αναλογία εισφορών και επομένως οι πρόσθετες ασφαλιστικές αποδόσεις. Με τον Ατομικό Λογαριασμό Ασφάλισης-Σύνταξης που αναφέραμε πιο πάνω,  θα μπορεί ο κάθε ασφαλισμένος να ενημερώνεται για τις ασφαλιστικές εισφορές που έχει καταβάλει αυτός, η εργοδοσία του και το κράτος στα πλαίσια μέσω επιχορήγησης της αναγκαίας συμπληρω-ματικής ασφάλισης, αλλά και για τα συνταξιοδοτικά ασφαλιστικά δικαιώματα που έχει τεκμηριώσει. Επιλύεται έτσι με τον πιο ανώδυνο τρόπο η μετακίνηση των ασφαλισμένων σε διάφορα πεδία απασχόλησης, χωρίς να απολέσουν καμία ασφαλιστική τους εισφορά, αφού στο τέλος προστίθενται όλα τα συνταξιοδοτικά τους μερίδια, απο κάθε περίοδο ασφαλιστικής τους κάλυψης. Αυτός ο λόγος εξάλλου του φόβου μεταπήδησης απο μια εργασία σε μιαν άλλη με διαφορετικούς ασφαλιστικούς φορείς, προκειμένου να μην απολεσθούν ασφαλιστικά κεκτημένα, συμβάλει στην αύξηση της ανεργίας, αφου μειώνεται σημαντικά, η εργασιακή κινητικότητα των εργαζομένων, η οποία στις σημερινές συνθήκες ασφυξίας της αγοράς εργασίας, λειτουργεί ως πολύτιμο στην κυριολεξία οξυγόνο. Επομένως τα περιγραφόμενα πιο πάνω δυο ενιαία ταμεία κοινωνικής ασφάλισης, περιέχουν σοβαρά κοινωνικά και οικονομικά πλεονεκτήματα δοθέντος ότι συμβάλουν ζωτικά :

   (α)  Στην ακώλυτη ασφαλιστική κινητικότητα των εργαζομένων, αφού αποτρέ-
          πουν κάθε είδους απώλεια ασφαλιστικής εισφοράς.

   (β)  Στην δημοσιοποίση και απάλειψη συνάμα, όλων των προκλητικών ασφα-
          λιστικών ανισοτήτων.

   (γ)  Στον γρήγορο, απλό και διαφανή υπολογισμό του συμπληρωματικού κό-
          στους, όπου απαιτείται απο την πολιτεία, για την έκδοση των συντάξεων

   (δ)  Στην απρόσκοπτη επιλογή του εργαζόμενου, του χρόνου συνταξιοδότησής 
       του, όπως επίσης και της επανόδου του στην εργασία, όποτε το επιθυμήσει. 

   (ε)   Στην δίκαιη απο την πολιτεία ασφαλιστική αντιμετώπιση των σημερινών 
        εργαζομένων και των αυριανών ασφαλιστικών γενεών.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Ο εθνομάρτυρας Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ο εθνομάρτυρας  Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Πρότυπο εθνικής αξιοπρέπειας, ηθικής ευαισθησίας, δημοκρατικού ήθους και απαρασάλευτης πίστης στην ελευθερία, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης κατέχει περίσεπτη θέση στο αέτωμα των μαρτύρων του κυπριακού ελληνισμού. Αγωνίστηκε με πάθος και αμείωτη ένταση για την ανεξαρτησία της Κύπρου, ενάντια στην αγγλική αποικιοκρατία και την τουρκική επιβουλή και απαγχονίστηκε τον Φεβρουάριο του 1957, ποτίζοντας με το αθώο αίμα του, το δένδρο της κυπριακής ελευθερίας. Και σήμερα που η μαρτυρική νήσος της Κύπρου βάλλεται αλύπητα – και στο όνομά της ολάκερος ο ελληνισμός – απο τις ύαινες του διεθνούς  τοκογλυφικού χρηματοπι-στωτικού κεφαλαίου, η αναρρίπιση της ιερής μνήμης μαρτύρων του ηθικού αναστήματος Παλληκαρίδη, είναι περισσότερο απο ποτέ επιβεβλημένη. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης είδε το φως της ζωής, στην Τσάδα της Πάφου στις 28 Φεβρουαρίου του 1938, αποτελώντας το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη. Με έντονο το άνοιγμα της ηθικής ευαισθησίας του, στους διαρκείς αγώνες και τις προπαρασκευαστικές ζυμώσεις  για την ανεξαρτησία της Κύπρου. Τα χρόνια της νιότης του συνέπεσαν με την αγγλική κυριαρχία στην Μεγαλόνησο και με την προσπάθεια αποτροπής κάθε κίνησης πρός την πολιτική της αυτονομία. Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης εμποστισμένος απο μικρός στα ιερά νάματα του πατριωτισμού και στην ιδέα της ηθικής και εθνικής ακεραίωσης των απανταχού αλύτρωτων ελλήνων, ευαισθητοποιήθηκε αμέσως στο εθνικό κέλευσμα της ανεξαρτησίας της Κύπρου. Ήδη ως άριστος μαθητής στις τάξεις του δημοτικού σχολείου, επιδεικνύει ξεχωριστή ωριμότητα για την ηλικία του στα εθνικά θέματα. Πρόσφορο έδαφος θα βρεί ο νεαρός Ευαγόρας για να εκδηλώσει τον πατριωτισμό του, στο μεγαλοπρεπές γεγονός της επικείμενης στέψης της βασίλισσας Ελισσάβετ, που αναμένεται να εορτασθεί με κάθε επισημότητα στις αποικίες. Η στέψη της βασίλισσας θα υλοποιούνταν στις 2 Ιουνίου.Και ήδη απο τις 2 Απριλίου,ο μικρός Ευαγόρας πρωταγωνιστούσε σε εκδηλώσεις εναντίον των Άγγλων. Στα πλαίσια του εορτασμού της στέψης, πολλά δημόσια κτίρια είχαν σημαιοστολισθεί με την αγγλική σημαία.


Είχε λοιπόν αναρτηθεί στην Πάφο στο «Ιακώβειο» Γυμναστήριο, η σημαία των Βρετανών. Ο Ευαγόρας μαζί με συμμαθητές του, αλλά και με φοιτητές απο το Λιασίδειο Κολέγιο, οργανώνουν αντιβρετανική διαδήλωση, με αίτημα την υποστολή της σημαίας των Άγγλων, αλλά και την εκκένωση του γηπέδου απο τους αστυνομικούς και τους στρατιώτες. Και σε μια έξαρση του πατριωτισμού του αναρριχήθηκε στον ιστό, υπέστειλε και έσκισε την αγγλική σημαία. Οπότε και σηματοδότησε την γενίκευση των κινητοποιήσεων.  Οι νεολαίαοι ενθαρρυμένοι απο την στάση του Ευαγόρα συγκρούστηκαν με την αστυνομία, που ενισχύθηκε απο τους Τούρκους. Ωστόσο με σύνεση προκειμένου να αποτραπούν αιματηρά επεισόδια, ο διοικητής έδωσε εντολή να αποσυρθούν οι αστυνόμοι. Η στέψη της βασίλισσας επουδενί λόγω δεν έπρεπε να αμαυρωθεί απο τις αιματηρές συγκρούσεις. Όμως με την ενεργό αντίσταση των μαθητών και των φοιτητών, τελικά η εορτή της στέψης στην Πάφο ματαιώθηκε, συνιστώντας το μοναδικό μέρος που δεν συμμετείχε εορταστικά στο γεγονός.  Για την υποστολή της σημαίας ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης συνελήφθη, αλλά ένεκα του νεαρού της ηλικίας του αφέθηκε ελεύθερος. Το επεισόδιο αυτό δρομολόγησε την ενεργή ανάμειξη πλέον του νεαρού Ευαγόρα, στο πατριωτικό κίνημα των Κυπρίων αγωνιστών. Έτσι μόλις 17 ετών αφήνει το σχολείο του και στρατεύεται στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Τον Νοέμβριο του 1955 στα πλαίσια των διαδηλώσεων που οργάνωσε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία της ΕΟΚΑ), οι μαθητές συγκεντρώθηκαν για να καταγγείλουν τον αυταρχισμό της Βρετανικής αποικιοκρατίας. Ο στρατός και η αστυνομία είχαν εντολή να πυροβολήσουν τυφλά τους διαδηλωτές. Έγιναν συλλήψεις και απο τους πρώτους συλληφθέντες ο Ευαγόρας, κατηγορήθηκε ότι συμμετείχε σε παράνομη κινητοποίηση. Ο νεαρός αγωνιστής αποποιήθηκε την κατηγορία και το δικαστήριο ανεβλήθη για τον Δεκέμβριο. Όμως είχε ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για τον νεαρό Κύπριο αγωνιστή. Προτού ξεκινήσει η δίκη του απο μια εσωτερική παρόρμηση, αισθάνθηκε την ανάγκη διαβλέποντας το επερχόμενο τέλος, να χαιρετήσει τους συμμαθητές του. Επεσκέφθη έτσι το σχολείο του χωρίς να γίνει αντιληπτός και άφησε στην έδρα ένα σημείωμά του. Διάχυτο απο συγκίνηση, αλλά και απο το στοιχείο της τραγικότητας αφού προαισθαντόνταν το τέλος του, το σημειωμα έγραφε :

«Παλιοί συμμαθηταί, Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μην τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του. Δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

    Θα πάρω μιαν ανηφορά θα πάρω μονοπάτια
    να βρώ τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
    Θ΄αφήσω αδέφλφια συγγενείς, τη μάνα, τον πατέρα
    μεσ΄τα λαγκάδια πέρα και τις βουνοπλαγιές.
    Ψάχνοντας για τη Λευτεριά θα ΄χω παρέα μόνη
    κατάλευκο το χιόνι , βουνά και ρεματιές.
    Τώρα κι αν είναι χειμωνιά, θα ΄ρθει το καλοκαίρι
    Τη λευτεριά να φέρει σε πόλεις και χωριά.
    Θα πάρω μιαν ανηφορά θα πάρω μονοπάτια
    να βρώ τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά.
    Τα σκαλοπάτια θ΄ανεβώ, θα μπω σ΄ ένα παλάτι,
    Το ξέρω θαν΄απάτη, δεν θαν αληθινό.
    Μες΄το παλάτι θα γυρνώ ώσπου να βρω το θρόνο,
    Βασίλισσα μια μόνο να κάθεται σ΄αυτό.
    Κόρη πανώρια θα της πω, άνοιξε τα φτερά σου
    και πάρε με κοντά σου, μονάχα αυτό ζητώ.
    Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας.
Κι όποιος θελήσει για να βρεί ένα χαμένο αδελφό, ένα παλιό του φίλο, ας πάρει
μιαν ανηφοριά ας πάρει μονοπάτια να βρεί τα σκαλοπάτια που παν στη λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρεί και εμένα. Αν ζώ, θα μ΄βρει εκεί.

Στίχοι έμπλεοι απο την ανένδοτη αγωνιστκότητα του νεαρού μαχητή, που ανεδείκνυαν μαζί με τον φλογερό πατριωτισμό του και το έξοχο λυρικό κύτταρο της ψυχής του. Δοθέντος ότι ο νεαρός Ευαγόρας, πέραν της αριστείας του στο σχολείο, διακρίνονταν για τον επίζηλο λυρικό του οίστρο. Και οι δάσκαλοί του και οι συμμαθητές του, αναγνώριζαν στο πρόσωπό του, παρά την νεαρή ηλικία του ένα ώριμο και ξεχωριστό ποιητικό ταλέντο. Και τις λίγες ώρες της ηθικής του ξαποστασιάς ο νεαρός αγωνιστής, παράλληλα με την μελέτη πατριωτι-κών βιβλίων, τις αφιέρωνε για να καταστρώσει, τούς εκπληκτικούς του στίχους, που μαρτυρούσαν ένα σπάνιο και ολοκληρωμένο ποιητικό ταλέντο. Τα λίγα ποιήματά του που έχουν διασωθεί, επιβεβαιώνουν, ότι αν δεν είχε φύγγει τόσο πρόωρα και άδικα απο την ζωή, θα εξελίσσονταν σε έναν σπανίας αισθητικής αξίας ποιητή.Οι στίχοι του Ευαγόρα, είχαν παράλληλα με την αισθητική τους επιμέλεια και ένα ασύγγνωστο ηθικό βάθος, που τεκμηριώνει την προηγμένη για την ηλικία του πνευματική ωριμότητα. Φεύ έφυγε νέος, θυσιαζόμενος στον βωμό της ελευθερίας, της Κυπριακής πατρίδας.

Το τέλος θα έλθει πάραυτα μετά απο μια άλλη σύλληψη στην πυρά πάντα του αγώνα ανεξαρτησίας των μαρτυρικών Κυπρίων αδελφών μας. Στις 18 Δεκεμβρίου του 1956  ο νεαρός Ευαγόρας, απο κοινού με άλλους 2 συντρόφους του μετέφεραν όπλα απο την Λυσό. Ατυχώς όμως έπεσαν πανω σε αγγλική περίπολο. Οι άλλοι δυο σύντροφοι του Ευαγόρα κατόρθωσαν να διαφύγουν, αλλά αυτός συνελήφθη. Έφερε μαζί του ένα οπλοπολυβόλο Μπρέν, που όμως γρασαρισμένο καθώς ήταν, δεν μπορούσε να χρησιομοποιηθεί άμεσα. Όμως στην κατοχή του βρέθηκαν και 3 γεμιστήρες, που τεκμηρίωναν κατά τους Άγγλους την ενοχή του. Η καγηγορία του ήταν σαφής, κατοχή και διακίνησε οπλισμού, με σκοπό ανατρεπικές ενέργειες. Τον μετήγαν στην Λευκωσία και η δίκη του προσδιορίστηκε για τις 25 Φεβρουαρίου. Παρότι οι συνήγοροι του νεαρού Ευαγόρα κατέβαλαν προσπάθεια να τον πείσουν να ομολογήσει και να ελαφρύνει έτσι τη θέση του, ο Παλληκαρίδης σαν γνήσιος πατριώτης, ήταν ακλόνητος στις αντιαποικιοκρατικές θέσεις του. Είχε επίγνωση όι βάδιζε πρός το θάνατο και μάλιστα με το μαρτύριο του απαγχονισμού, αλλά έμεινε ανένδοτος στη σαφή και ωμή παραδοχή της κατηγορίας του. Περιορίστηκε στη λιτή, αλλά τόσο μεστή σε σπάνιο για την ηλικία του πατριωτικό ήθος δήλωση : «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε.Ότι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί την ελευθερίαν του.Τίποτα άλλο». Ο διαφαινόμενος απαγχονισμός του Ευαγόρα κινητοποίησε την μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία. Αμέσως μετά την καταδίκη του όλοι οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου, αποσύρθηκαν απο τα μαθήματά τους, με αίτημα την απονομή χάριτος στον νεαρό Ευαγόρα. Απέστειλαν μάλιστα και τηλεγράφημα στον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών Χάρντινγκ ζητώντας σθεναρά την χάρη. Απο την στιγμή εκείνη σύσσωμος ο κυπριακός ελληνισμός, επιφανείς προσωπικότητες απο την Ελλάδα και την Ευρώπη, θρησκευτικοί ηγέτες, αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού απο όλον τον κόσμο, ένωσαν δυναμικά την φωνή τους πρός την αγγλική κυβέρνηση και διπλωματία για απονομή χάριτος, στον μαρτυρικό νεαρό Κύπριο αγωνιστή. Στην Αθήνα η «Κυπριακή αδελφότητα Αθηνών» απευθύ-νει θερμή πράκληση στον βασιλέα Παύλο, να παρέμβει και να αποτρέψει τον απαγχονισμό. Σύσσωμο το Ελληνικό Κοινοβούλιο αποστέλλει τηλεγραφήματα στην Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη, ζητώντας χάρη. Στον μεγάλο αγώνα αποτροπής της εκτέλεσης της ποινής, ενώνονται ακόμα ο αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, ο Δήμαρχος Λευκωσίας Δέρδης, ο χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, συντεχνί-ες απο την Αγγλία, 40 Άγγλοι βουλευτές του εργατικού κόμματος, ο αμερικανός γερουσια-στής Fulton, πλήθος διανοουμένων απο όλο τον κόσμο, μα και απλοί πολίτες που αισθάνονται ντροπή και απέχθεια για την αντιανθρώπινη πάνω απο όλα επικείμενη εκτέλεση του νεαρού κυπρίου αγωνιστή. Εις μάτην όμως διότι τόσο ο υπουργός Εξωτερικών Χάρντιν-γκ, όσο και η αγγλική διπλωματία ευρύτερα, είναι αμετάπειστοι στον ειδεχθή απαγχονισμό του τραγικού Ευαγόρα. Συκγλονισμένη η παγκόσμια κοινότητα παρακολουθεί τις εξελίξεις, προσμένοντας το θαύμα της αποτροπής της ποινής.

Ο Κύπριος όμως νεομάρτυρας έχει επίγνωση του μαρτυρικού του τέλους. Με την ηθική λεβεντιά και την ψυχική μεγαλωσύνη, που διέκρινε αείποτε όλους τους ήρωες της ελληνικής ελευθερίας, περιμένει καρτερικά τον απαγχονισμό του, υπακούοντας στο υπέρτατο χρέος για την πατρίδα. Με στωϊκότητα και καρτερία δέχεται την τραγική μοίρα του έλληνα μάρτυρα. Επιδεικνύοντας στωϊκισμό, περιορίζεται σε ένα απέριττο γράμμα, μέσα στο οποίο αποτυπώνει την θέρμη και την ηθική ζέση της αθάνατης ελληνικής ψυχής. Γράφει συγκινητικά :

  «Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου.Ίσως αυτό νάναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα.Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει.Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα.Μη ρωτάτε γιατί».

Με τον μαρτυρικό του απαγχονισμό, ο λαμπρός νέος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, πότισε το δένδρο της Κυπριακής ελευθερίας και αποτύπωσε ανεξάλειπτα το στίγμα του, στον μακρύ αγώνα για την πολιτική ανεξαρτησία του Κυπριακού ελληνισμού. Ήταν ένας άγγελος της Ελλάδος, που πλέον κατέχει επίζηλη θέση, στο περίσεπτο αέτωμα των μαρτύρων του έθνους. Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευτεί και στην Β΄αρχαιότερη καθημερινή ελληνική εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ" στον κύκλο ιστορικών μου δοκιμίων .

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Άγγελος Μαυρόπουλος, αυτός ο γοητευτικός «αστός» !!!

Άγγελος Μαυρόπουλος, αυτός ο γοητευτικός «αστός» !!!

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Προσέδιδε με την ωραία και ηθικά ευγενή συμμετοχή του, ξεχωριστό κύρος και καλλιτεχνικό χρώμα, στις ταινίες του «χρυσού» ελληνικού κινηματογράφου και κατέστησε την παρουσία του συνώνυμη με την ποιότητα και το υψηλό κάστινγκ των ασπρόμαυρων ταινιών μας. Προικισμένος με ιδιαίτερο λυρικό κύτταρο, αλλά και ερμηνευτική δεινότητα ο σπουδαίος δευτεραγωνιστής του κινηματογράφου και του θεάτρου μας Άγγελος Μαυρόπουλος, αποτύπωσε αδρά την καλλιτεχνική τουν ταυτότητα στα μουσικοθεατρικά και κινηματογραγφικά μας δρώμενα. Η απροκατάληπτη κοινωνική αρχοντιά, το υψηλό αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και η ανθρώπινη φιλότητα που εξέπεμπε με το παίξιμό του ο Άγγελος Μαυρόπουλος, τον είχαν καταστήσει απο τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς μας στο φάσμα της ελληνικής κωμωδίας, ενώ και στις δραματικές του ερμηνείες υπήρξε έξοχος, αφήνοντάς μας την ωραία γεύση, ενός πολυδύναμου ηθικά και καλλιτεχνικά ηθοποιού. Έτσι παρότι συμπλήρωνε σε δεύτερους ρόλους το κάστινγ των ωραίων ασπρόμαυρων ταινιών μας, κατόρθωνε με τον όγκο ψυχής που έβγαζε στην μεγάλη οθόνη, να μας δονήσει ψυχικά και να αποσπάσει το χειρόκρότημά μας. Άλλοτε ως άτεγκτος δικαστής, κάποτε ως μαχητικός και ασυμβίβαστος στα δίκτυα σκευωριών δικηγόρος, ενίοτε ως στοργικός μεσαστός πατέρας, που παρακολουθεί με αγάπη τα εφηβικά ξυπνήματα των παιδιών του, ο σπουδαίος μας ηθοποιός, μας έδωσε υψηλού ήθους ερμηνείες, που θα μένουν για πάντα άσβεστες στην μνήμη μας.

Ο Άγγελος Μαυρόπουλος είδε το φως της ζωής το 1901 στην Τουρκία και αργότερα η οικογένειά του ήλθε στην Ελλάδα. Απο νεαρή ηλικία εκδήλωσε την αγάπη του για το θέατρο, αλλά και την μουσική που τον γοήτευε και συνόδευε το άνοιγμα της νεανικής του ευαισθησίας. Έτσι ξεκίνησαν και τα πρώτα του σκιρτήματα στο μουσικό θέατρο και τα βαριετέ, που μονοπωλούσαν τις πρώτες δεκαετίες του 20-ου αιώνα το ενδιαφέρον του καλλιτεχνικού κοινού. Μόλις στα 17 του χρόνια λοιπόν ο Άγγελος Μαυρόπουλος θα ξεκινήσει την μακρά καλλιτεχνική του σταδιοδρομία, κάνοντας την πρωτόλεια εμφάνισή του στο σανίδι, στην παράσταση «Πριγκίπισσα Δολαρίων». Και έκτοτε θα συνεχίσει την πλατιά και επιτυχημένη παρουσία του στο μουσικό θέατρο.

Στο φάσμα του κινηματογράφου, ο Άγγελος Μαυρόπουλος, ξεκίνησε την παρουσία του στην ώριμη φάση της καλλιτεχνικής του ζωής, όταν ήδη ήταν πενήντα χρονών. Πάραυτα ήταν ο χώρος που θα εξακτινώσει το καλλιτεχνικό του κύρος και θα τον κάνει γνωστό στο ευρύτερο καλλιτεχνικό μας κοινό. Εφαλτήριο της σπουδαίας επίσης κινηματογραφικής παρουσίας του μεγάλου μας ηθοποιού, που κατά βάση διακρίθηκε στο πεδίο της κωμωδίας, ήταν οι μεγάλες παραγωγές της κραταιάς μεταπολεμικά «Φίνος Φίλμ». Σ΄αυτές τις ασπρόμαυρες ταινίες μας, ο Άγγελος Μαυρόπουλος έδωσε έξοχες υποκριτικά ερμηνείες και καταχωρίστηκε στην μνήμη μας, ως ένας απο τους χρυσούς δευτεραγωνιστές του κινηματογράφου μας. Πρόβα τζενεράλε στην μεγάλη οθόνη θα κάνει το 1959 στην ταινία του Γιάννη Δαλιαννίδη «Ένας βλάκας και μισός», όπου υποδύεται τον ρόλο ενός δικαστή, πλαισιώνοντας τους σπουδαίους μας ηθοποιούς Σταύρο Ξενίδη, Ανδρέα Μπάρκουλη, Διονύση Παπαγιαννόπουλο Λαυρέντη Διανέλλο κ.α. Και θα ακολουθήσει ένας καταιγισμός συμμετοχών του, που τον εδραίωσαν στους χρυσούς «δευτεραγωνιστές» μας. Απο τις σπουδαίες αυτές ερμηνείες του Άγγελου Μαυρόπουλου, ξεχωρίζουν στις ταινίες «Το Κοροϊδακι της Δεσποινίδος» (1960), «Ζητείται ψεύτης» (1961), «Ο Κατήφορος» (1961), «Το Δόλωμα» (1963), «Εγωισμός» (1964), «Η Χαρτοπαίχτρα» (1964), «Κορίτσια Για Φίλημα» (1965), κ.α. Κύκνειο άσμα στην πλατιά κινηματοργαφική παρουσία του μεγάλου μας κωμικού, που συμμετείχε συνολικά σε πάνω απο 70 ταινίες, αποτέλεσε η αισθηματική κωμωδία «Η Αλίκη δικτάτωρ» το 1972, με την εθνική μας Αλίκη Βουγιουκλάκη, σε σκηνοθεσία Τάκη Βουγιουκλάκη και σενάριο Λάκη Μιχαηλίδη.

Ο Άγγελος Μαυρόπουλος στον πρώτο του γάμο το 1930, που δεν κράτησε παρά λίγους μόνο μήνες είχε παντερευτεί την επίσης ηθοποιό μας-κωμικό Μαρίκα Κρεββατά και απο τον γάμο τους αυτό απέκτησαν μια κόρη, την γνωστή μας ηθοπιό Γκέλλυ Μαυροπούλου. Στον δεύτερο γάμο του είχε παντρευτεί την ηθοποιό Καίτη Βερώνη. Με το ευγενές καλλιτεχνικό του ήθος, την ερμηνευτική του δεινότητα, αλλά και το σπάνιο άρωμα της ανθρώπινης γλυκύτητας που ανέδυαν οι ερμηνείες του, ο Άγγελος Μαυρόπουλος αναγνωρίστηκε τόσο απο την επίσημη κριτική, όσο και απο θεατρόφιλο-κινηματογραφόφιλο κοινό, ως ένας σπουδαίος ηθοποιός-κωμικός μας. Στις 5 Μαρτίου του 1979 έκλεισε για πάντα τα μάτια απο την ζωή, προξενώντας με τον θανατό του πάνδημη θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Ήταν πολύ ωραίος αυτός ο «άτεγκτος δικαστής» του ασπρόμαυρου κινηματογράφου μας, που έγγιζε τις λεπταίσθητες χορδές της καρδιάς μας, με την απαράμιλλη ανθρώπινη γλυκύτητά του ... Το παρόν κείμενο έχει δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά πολιτιστικού περιεχομένου.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος (Μέρος Εικοστό Όγδοο) Συνθήκη του Λονδίνου Μάιος 1913, η Κρήτη προσαρτάται στην Ελλάδα !

Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος  (Μέρος Εικοστό Όγδοο) 

Συνθήκη του Λονδίνου Μάιος 1913, η Κρήτη προσαρτάται στην Ελλάδα !

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Όμως ο αλυτρωτικός αυτός εθνικός στόχος της ένωσης της Κρήτης εδράζονταν σε στέρεα θεμέλια και όπως απεδείχθη αργότερα είχαν ωριμάσει και οι συνθήκες για την επιτυχία της κρητικής επανάστασης. Σε αντιδιαστολή με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 που είχε στοιχεία πολιτικού αριβισμού και ήταν απόρροια της έξαψης των στιγμών και όχι ενός καλοσχεδιασμένου και μελετημένου επιμελώς εθνικού στόχου. Πως όμως είχε διαμορφωθεί μέχρι σήμερα η κατάσταση στην Κρήτη; Με τη συνθήκη της Χαλέπας είχαν παραχωρηθεί στον κρητικό λαό κάποια δικαιώματα τα οποία ωστόσο παραβιάζονταν ωμά από τους Τούρκους. Όμως αυτές οι παραβιάσεις υπέφωσκαν ήδη από την προηγούμενη δεκαετία και μάλιστα οι διενέξεις με τους Τούρκους σε πόλεις και χωριά ήταν σε καθημερινή βάση, καθιστώντας το κλίμα για τους Κρήτες αφόρητο. Ωστόσο οι μεγάλες δυνάμεις δεν ήταν διατεθειμένες να ενδώσουν στο αίτημα της Ελλάδος για ένωση με την Κρήτη. Έβλεπαν όμως με θετικό μάτι την ενδεχόμενη αυτονομία της Κρήτης, προκειμένου να ανακόψουν την επανάσταση των Κρητών, που την έβλεπαν να έρχεται σαν παλιρροϊκό κύμα. Η Ελλάδα από την άλλη διαβλέποντας  στρατιωτική παρέμβαση των μεγάλων Δυνάμεων στη νήσο, απέστειλε το συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο για να προηγηθεί της καταλήψεως της νήσου από τον αναμενόμενο στρατό των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Βάσσος πάραυτα την ίδια χρονιά απεχώρησε και την ίδια πάλι χρονιά το 1897 η νήσος  κατελήψθη από τις πολυεθνικές ένοπλες δυνάμεις (Π.Ε.Δ), που αποτελούντο από την Αγγλία, τη Γαλλία, την Αυστροουγγαρία, τη Γερμανία, τη Ρωσία και την Ιταλία. Όπως θα εικάζει ο αναγνώστης η συμπεριφορά των Π.Ε.Δ. ήταν μεροληπτική υπέρ της Τουρκίας. Ωστόσο η όλη ενεργοποίηση της Ελλάδος γύρω από το θέμα και αυτή ακόμα η αποστολή του Τιμολέοντος Βάσσου, είχε φέρει κάποια αποτελέσματα. Το 1899 έτσι χορηγήθηκε στην Κρήτη αυτονομία. Μάλιστα νωρίτερα απο το 1898 τα τουρκικά στρατεύματα είχαν εγκαταλείψει την Κρήτη και η νήσος είχε αποκτήσει το 1899 το δικό της Σύνταγμα. Το επιλεγόμενο Σύνταγμα της Αυτόνομης Κρητικής πολιτείας. Θα δούμε τον βίο της αυτόνομης κρητικής πολιτείας σε δυο στάδια. Το πρώτο που εκτείνεται χρονικά από το 1899 έως το 1906 και αφορά την διοίκηση αρμοστεία του πρίγκιπα Γεωργίου. Και το δεύτερο που εκτείνεται από το 1906 μέχρι το 1909 και αφορά την διοίκηση αρμοστεία του Αλέξανδρου Ζαίμη. Δεν ήταν ανέφελη όμως η διοίκηση του πρίγκιπα Γεωργίου που ήταν αδελφός του βασιλέως Γεωργίου του Α΄ της Ελλάδος. Δεσποτικός και αυταρχικός χαρακτήρας καθώς ήταν είχε δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Αντιμετώπιζε με πολύ στενή οπτική γωνία τόσο τα θέματα εσωτερικής διοίκησης της κρητικής πολιτείας, όσο και αυτό το μείζον της ενώσεως με την Ελλάδα.  Και θεωρούσε ότι όλα αυτά τα κρίσιμα ζητήματα θα διευθετούντο με προσωπικές αποφάσεις  δικές του και του βασιλέως της Ελλάδος ερήμην του κρητικού λαού. Αναπόδραστα έτσι η αυταρχική διοίκηση του πρίγκιπα Γεωργίου, καθώς και η αντίθεσή του με τα πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής της Κρήτης, ιδία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, ως προς τις στρατηγικές που θα ακολουθούντο για την ένωση με την Ελλάδα, οδήγησε στην έκσπαση του κινήματος του Θέρισου, Φεβρουάριος με Οκτώβριος του 1905.

Δεσπόζουσα φυσιογνωμία του κινήματος του Θέρισου ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος - μέγας όπως θα αποδειχτεί αργότερα έλληνας πολιτικός άνδρας στον 20-ο αιώνα – μέχρι τότε υπουργός στην κυβέρνηση της Κρήτης. Με εξακόσιους επαναστάτες λοιπόν ο Ελευθέριος Βενιζέλος τον Μάρτιο του 1905 κατέλαβε το Θέρισο ζητώντας πολιτικά δικαιώματα και τήρηση του συνταγματικού χάρτη της Κρήτης. Συνεστήθη Εθνική Συνέλευση, ο πρίγκιπας Γεώργιος παραιτήθηκε και ορίστηκε νέος αρμοστής ο Αλέξανδρος Ζαίμης. Πρόεδρος της νέας κυβέρνησης των Κρητών ανέλαβε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Το επιτακτικό αίτημα του λαού της Κρήτης για ένωση ήταν διαρκώς στο προσκήνιο. Πάραυτα οι μεγάλες δυνάμεις δεν έστεργαν να ικανοποιήσουν αυτή την αξίωση της Ελλάδος στηρίζοντας του Νεότουρκους που αντετάσσοντο στην ένωση. Όμως λίγα χρόνια αργότερα το 1912-1913 το μεγάλο όραμα της ένωσης της νήσου με την μητέρα Ελλάδα γίνονταν πραγματικότητα. Το μεγάλο γεγονός θα επισφραγισθεί με τη νίκη της Ελλάδος κατά τους πρώτους βαλκανικούς πολέμους. Τον Οκτώβριο του 1912 η Ελλάδα κήρυξε στα πλαίσια του βαλκανικού πολέμου, τον πόλεμο στην Τουρκία και ενέταξε στο κοινοβούλιό της τους πρώτους Κρήτες βουλευτές. Ο τερματισμός του πρώτου βαλκανικού πολέμου έτσι έξι μήνες αργότερα βρήκε την Ελλάδα τροπαιοφόρο. Η Συνθήκη του Λονδίνου τον Μάιο του 1913 ήλθε να αναγνωρίσει πλέον επίσημα και στη διεθνή κοινότητα την Κρήτη, ως μέρος της ελληνικής επικράτειας. Στη  φωτογραφία – αρχείο της ΕΡΤ- η ύψωση της ελληνικής σημαίας στο ιστορικό φρούριο Φιρκά των Χανίων την 1-η Δεκεμβρίου 1913, παρουσία του Κρήτη πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και του βασιλέως Κωνσταντίνου του Α΄, που και τυπικά επισφραγίζει την ένωση της Κρήτης με την μητέρα Ελλάδα.  Συνεχίζεται …

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr


Μεταμόρφωση Σωτήρος – Πλάκα (Βυζαντινά αριστουργήματα της Αθήνας μας )

Μεταμόρφωση Σωτήρος – Πλάκα (Βυζαντινά αριστουργήματα της Αθήνας μας )

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Με πολύπλαγκτη ιστορική και κοινωνική παρουσία, δεσπόζει επιβλητικά στην είσοδο της Πλάκας, ο ναός της «Μεταμόρφωσης του Σωτήρος». Η εκκλησία βρίσκεται στην διασταύρωση τω οδών Κυδαθηναίων και Σωτήρος. Σ΄ αυτή την κατάφορτη ιστορικά εκκλησία, χρημάτισε διάκονος ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, ενώ χειροτονήθηκε διάκονος ο ανακηρυχθείς άγιος, παπά Νικόλαος ο Πλανάς. Η εκκλησία οικοδομήθηκε το πρώτο μισό του 11-ου αιώνα και το πρώτο της όνομα ήταν «Σώτειρα του Κοττάκη», πιθανόν από τον πρώτο της ιδιοκτήτη. Στα χρόνια της επανάστασης του ΄21, ο ναός υπέστη μεγάλες φθορές και κατά το διάστημα 1847-55 παραχωρήθηκε στην ρώσικη πρεσβεία για να ικανοποιήσει τις εκκλησιαστικές ανάγκες  των Ρώσων της Αθήνας, οπότε και έγιναν επεκτάσεις στο ναό, ενώ αλλάζει και η αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία.

Στο διάβα του χρόνου όμως έγιναν και νέες προσθήκες και αλλαγές που διαμόρφωσαν την σημερινή υφιστάμενη μορφή του ναού. Δηλαδή τρίκλιτη με καμαροσκέπαστη βασιλική, με τρούλο. Σ΄ αυτό το φάσμα αλλαγών της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας του ναού, χρησιμοποιήθηκαν οικοδομικά υλικά από το διαβόητο τείχος των Αθηνών του Χασεκή, επι οθωμανικής δουλείας. Το 1917 θα λάβει χώρα και μια ακόμα αλλαγή της εκκλησίας-επέκτασή της, ενώ οικοδομήθηκαν και τα δυο της καμπαναριά. Σε ότι αφορά τα αρχικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά της εκκλησίας, ήταν απλή, τετρακιόνιος, εγγεγραμμένη, σταυροειδής με τρούλο. Από την αρχική της μορφή διασώζεται σήμερα τι ιερό βήμα, το οποίο απολήγει σε τρεις ημικυκλικές αψίδες πλινθοπερίκλειστες. Εξ αυτών η μεσαία αψίδα διαθέτει τρία μονόλοβα παράθυρα και οι άλλες δυο από ένα μονόλοβο η κάθε μία. Τα παράθυρα της εκκλησίας είναι μονόλοβα αψιδωτά. Παράλληλα με το κεντρικό σώμα του ναού, υπάρχουν και δυο παρεκκλήσια. Εξ αριστερών του Αγίου Δημητρίου και εκ δεξιών του Αγίου Γεωργίου. Στο παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου υφίσταται εικόνα της Παναγίας της Οδηγήτριας του 16-ου αιώνος που συνιστά προσφορά της οικογένειας Θεοφίλη. Στο παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, υφίσταται το μισό ανάγλυφο μαρμάρινο θωράκιο του παλιού τέμπλου. 

Η εκκλησία στο εσωτερικό της φέρει ακόμα ορισμένους σπουδαίους πολιτισμικούς θησαυρούς τη αγιογραφικής τέχνης, όπως το επτανησιακό προσκυνητάρι του Αγίου Σπυρίδωνα και του Αγίου Βησσαρίωνα . Στην εκκλησία υφίσταται επίσης μια παλιά εικόνα της Παναγίας στο προσκυνητάρι – ονομάζεται «Νέα Κυρά» του 14-ου αιώνα – η οποία επαναζωγραφίστηκε τον 17-ο αιώνα, από τον σπουδαίο αγιογράφο της Κρητικής Σχολής Εμμανουήλ Τζάνε. Τα ξυλόγλυπτα βημόθυρα του ναού επιμελήθηκε ο αγιογράφος Δημήτρης Πελεκάνος. Σε ότι αφορά τι τοιχογραφίες που έχουν διασωθεί σήμερα, είναι του 18-ου αιώνα και η Πλατυτέρα του ιερού βήματος αποτελεί έργο του 1870. Αναφορικά με το μαρμάρινο τέμπλο ης εκκλησίας, φιλοτεχνήθηκε από τον Νίκο Σκάρη με την εποπτεία του καθηγητή-ακαδημαϊκού Αναστάσιου Ορλάνδου. Μερικά αρχαία αρχιτεκτονικά υπολείμματα ξεχωρίζουν στον αύλειο χώρο της εκκλησίας, καθώς και μια κρήνη του 17-ου αιώνα, η οποία διακοσμείται από ανάγλυφο τρίτωνα και τρίαινα. Τον Φεβρουάριο του 2009 η εκκλησία ετέθη σε πρόγραμμα συντήρησης.

 *Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων                                                        
www.panosavramopoulos.blogspot.gr