Η ατίμητη ηθικά αγάπη, του προέδρου κ-ου Προκόπη Παυλόπουλου !

Η ατίμητη ηθικά αγάπη, του προέδρου κ-ου Προκόπη Παυλόπουλου !

Με την επικουρία της αγάπης και της ανθρώπινης φιλότητας, πάντοτε πορεύτηκε στο πολιτικό και ακαδημαϊκό μας πεδίο, ο σεβαστός μας πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και καθηγητής της Νομικής, κ-ος Προκόπης Παυλόπουλος. Και γαλούχησε ηθικά τόσο μέσα από τα αμφιθέατρα της νομικής, όσο και από την άξια και πολυμερή πολιτικά παρουσία του, πλήθος επιστημόνων, που σήμερα διαπρέπουν στο φάσμα της νομικής και της δημόσιας ζωής. Με ένα μοναδικό αίσθημα πατρικής αγάπης και ηθικής ευγένειας, ο καθηγητής Παυλόπουλος διεμοίραζε την αγάπη του, σε όσους νέους ανθρώπους προσέτρεχαν για να του ζητήσουν βοήθεια, ανεξαρτήτως της κοινωνικής τους ισχύς, καταγωγής και πεποίθησης. 

Προεξήρχαν σε αυτόν πάντα οι ιερές ηθικά ιδέες, του Ανθρώπου και του Δασκάλου και έπειτα η οιαδήποτε άλλη του δημόσια ιδιότητα, με την οποία κατ΄ επανάληψη τον τίμησε η ελληνική πολιτεία. Και αισθάνεται κανείς τούτη την σπουδαία πνευματική και ηθική του κληροδοσία στην ελληνική κοινωνία, όταν διαπιστώνει να βλασταίνουν σαν περήφανα λιόφυτα, σε όλα τα κοινωνικά μετερίζια άξιοι νέοι άνθρωποι, που σου λένε περήφανα στην κοινωνική και ακαδημαϊκή τους διαδρομή «με βοήθησε ο καθηγητής Παυλόπουλος». Και με αυτό το ολύμπιο ήθος πορεύτηκε και στην πολύπλαγκτη πολιτική του διαδρομή, ο  καθηγητής Παυλόπουλος, ο αγαπημένος μας σε όλους Προκόπης !!! παραγάγοντας πολυεδρικό έργο, σε όλους τους τομείς που του εμπιστεύτηκε η ελληνική πολιτεία. Και είχε ακόμα την υπερτάτη ηθική τιμή ο σεπτός μας πρόεδρος, μετά τις έγκριτες σπουδές του στην Νομική Αθηνών, να λάβε με άριστα κατόπιν υποτροφίας της Γαλλικής κυβερνήσεως, την Διδακτορική του διατριβή στη Σορβόνη, στο πεδίο του Δημοσίου Δικαίου, του οποίου αργότερα θα γίνει και καθηγητής της Νομικής Αθηνών, και να διατελέσει ακόμα το 1974, Γραμματέας του πρώτου προέδρου της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, μετά την πτώση της έκθεσμης Απριλιανής εκτροπής, Μιχαήλ Στασινοπούλου. Για να κλείσει ο κύκλος της μακράς ηθικής του αριστείας, με την παραγωγή ενός οιστρηλατημένου και πολυεπίπεδου συγγραφικού έργου, στο πεδίο της πολιτικής δοκιμιογραφίας και του δημοσίου δικαίου.

Αυτή την ατίμητη ηθικά αγάπη, είχα την τύχη να εισδεχθώ και εγώ πρίν λίγα μόλις χρόνια, όταν ζήτησα από τον σεβαστό μας πρόεδρο – καθηγητή κ-ο Προκόπη Παυλόπουλο, να προλογίσει το προτελευταίο μου βιβλίο «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος – Εθνική Συνέλευση Τροιζήνος 1827, μέχρι τις μέρες μας». Αποδέχτηκε την πρότασή μου – και δοθέντος του υψηλότατου κύρους του και της ακαδημαϊκής του «αυστηρότητας» - και με περιέβαλλε στην κυριολεξία με την θάλλεια της πατρικής αγάπης του, κάνοντάς μου και πολύ γόνιμες παρατηρήσεις, για το δύσκολο και ακανθώδες εγχείρημά μου σαν συγγραφέας, να αναμετρηθώ με το δύσβατο πεδίο της Πολιτικής μας Ιστορίας. Επρόκειτο για την ιστορική καταγραφή μου, της σύγχρονης ιστορικής μας εκπόρευσης, από την δημιουργία του αρτιγέννητου ελληνικού κράτους το 1827, μέχρι σήμερα. Όλων των στιγμών της ηθικής μας έξαρσης και εθνικής μεγαλουργίας, αλλά και των μεγάλων μας πτώσεων και εθνικών υφέσεων, ως αποτέλεσμα των τραγικών παραλείψεων των πολιτικών μας ηγεσιών. Διακόσια περίπου χρόνια πολύπλαγκτου ιστορικού βίου, μέσα στα οποία το νεότευκτο ελληνικό κράτος, σφυρηλατήθηκε στο καμίνι της ιστορίας και διαμόρφωσε την σύγχρονη ιστορική και πολιτισμική του ταυτότητα. Έτσι μαζί με τους προλόγους των πολυαγαπημένων μου επίσης δασκάλων στο φάσμα της πολιτικής ιστορίας, δοκιμιογραφίας, Στυλιανού - Άγγελου Παπαθεμελή και Παναγιώτη Κριτικού, έκανα το μεγάλο μου και χαρμόσυνο φτερούγισμα, στο πεδίο της ιστοριογραφίας ! Και με μεγάλη όπως αποδείχτηκε επιτυχία.

Αλλά την ίδια πατρικήν αγάπη μου είχε εκφράσει ο σεβαστός μας πρόεδρος, καθηγητής κ-ος Προκόπης Παυλόπουλος, όταν του είχα ζητήσει να παρουσιάσει και ένα άλλο μου βιβλίο τους «Πρωθυπουργούς της Ελλάδος».  Που επιχειρούσε μια πανοραμική κάτοψη σε όλους τους διατελέσαντες πρωθυπουργούς της Ελλάδος, από την απελευθέρωση από την ειδεχθή ηθικά γερμανική κατοχή, μέχρι τις μέρες μας. Επρόκειτο για την καταγραφή της ηθικής και πολιτικής βιοτροπίας, όλων των μεγάλων της σύγχρονης πολιτικής μας σκηνής – Πρωθυπουργών μας, που με τις εμπνευσμένες και ενορατικές κινήσεις τους, όπως και τα λάθη και τις δυστοκίες τους, διακυβέρνησαν τον τόπο, διαχειρίστηκαν τις τύχες του και μορφοποίησαν την πολιτική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική παρουσία του στον σύγχρονο κόσμο, με κέντρο βεβαίως της Ενωμένη Ευρώπη. Με αντίστοιχη θέρμη καρδιάς και αγάπη, είχε έλθει τότε ο πρόεδρος να με τιμήσει, παρουσιάζοντας το βιβλίο μου, δίνοντάς μου στην κυριολεξία ΦΤΕΡΑ !!! με το πελώριο ηθικό και πολιτικό του κύρος. Εκφράσεις πατρικής αγάπης, από τον  έξοχο ηθικά Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας, που θα μείνουν για πάντα ανεξίτηλες στην καρδιά και την μνήμη μου. Με τους προλόγους επίσης του καθηγητή της Πολιτειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Θανάση Διαμαντόπουλου και των υπουργών Ανδρέα Λοβέρδου, Στέλιου Παπαθεμελή και Άρη Σπηλιωτόπουλου, είχα κάνει ένα ακόμα μεγάλο βήμα, στο δύσβατο πεδίο της πολιτικής μας ιστοριογραφίας.

Σεβαστέ  μου πρόεδρε και καθηγητή κ-ε Προκόπη Παυλόπουλε, μέσα από τα μύχια της καρδιάς μου, θα ήθελα να σου απευθύνω ένα ΠΕΛΩΡΙΟ ΗΘΙΚΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, για την ατίμητη πατρικήν αγάπη  και τιμή που  μου απηύθυνες, σε εμένα ένα απλό και ταπεινό νέο άνθρωπο. Ο μεγάλος Θεός να σου χαρίζει Υγεία και να στεφανώνει τα άξια και έντιμα βήματά εσένα προσωπικά και της αξιοσέβαστης οικογένειάς σου, με λαμπρές ηθικά επιτυχίες !!! Σου εύχομαι από καρδιάς και ο υπόλοιπος ενάρετος βίος σου, να είναι μεστός ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗΣ ΕΥΠΡΑΞΙΑΣ. Για όλους εμάς τους νέους ανθρώπους, αλλά και την ελληνική πατρίδα, είσαι ένα σπουδαίο ΗΘΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, στο οποίο σεμνά υποκλινόμαστε.

Με ανεκλάλητη ΑΓΑΠΗ και Σεβασμό

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
M.Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π., συγγραφέας
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Από την κοπή της Πίττας του Συλλόγου Βουθρωτού, εκεί που χτυπά η καρδιά του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού !!!

Από την κοπή της Πίττας του  Συλλόγου Βουθρωτού, εκεί που χτυπά
η καρδιά του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού !!!

Τύχη αγαθή εχθές Σάββατο 21-1-17, είχαμε την μεγάλη τιμή και χαρά, να παρευρεθούμε στην κοπή της πίττας του Συλλόγου των Εν Αθήναις Βουθρωτών. Ενός συλλόγου που μέσα στις ωραίες κοινωνικά και πολιτισμικά κυψέλες του, χτυπά η καρδιά του Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού. Του προηγμένου και ξεχωριστού πολιτισμικά χώρου της λατρεμένης Βορείου Ηπείρου, που πρωταγωνίστησε στους αρχαίους χρόνους και έκτοτε σημάδεψε ανεξίτηλα στην αχανή λεωφόρου του χρόνου, την πολιτισμική ταυτότητα, της ξακουστής και κοσμοαγαπημένης «κουκλίτσας αληθινής» - Βορείου Ηπείρου !!!

Κατά την μυθολογία η δημιουργία του Βουθρωτού είναι συνυφασμένη, με την έλευση του αρχηγού των Αργοναυτών Ιάσονα στην Βόρειο Ήπειρο, ενώ σήμερα διασώζονται μείζονος ιστορικής αξίας αρχαιότητες, από το Αρχαίο Θέατρο του Βουθρωτού -20 περίπου χιλιόμετρα νότια από τους Αγίους Σαράντα – στην περιοχή του οποίου ροδάμησαν ο πολιτισμός, οι τέχνες και τα γράμματα.

Κέφι, μαγικές στην κυριολεξία χορευτικές επιδείξεις από το άξιο συγχαρητηρίων χορευτικό του Συλλόγου, αλλά και ένα έξοχο ηθικά κλίμα συναδέλφωσης, από τους ωραίους ανθρώπους της Βορείου Ηπείρου, που κομίζουν πάντα τα σπέρματα της δημιουργίας, της ηθικής λεβεντιάς και του πολιτισμού, του διαλεχτού και αδικημένου από την ιστορία σπουδαίου αυτού κομματιού του ελληνισμού.

Μαζί και εμείς με τους αδελφικούς φίλους της Βορείου Ηπείρου Κώστα και Σπύρο, με τους οποίους μοιραζόμαστε με αγάπη και ενδιαφέρον τους πόθους, τους καημούς και τα οράματα, για την προστασία και ανάδειξη του ταλαιπωρημένου και ενίοτε ξεχασμένου από την ελληνική πολιτεία, Βορειοηπειρωτικού ελληνισμού.

Τα θερμά μας συγχαρητήρια στον πρόεδρο του Συλλόγου των Βουθρωτών κ-ο Αλέξανδρο Νταγιάκα, που με την ηθική του φιλοξενία, την οργανωτικότητα του και την άψογη διοργάνωση της εκδήλωσης, μας συγκίνησε πολύ και έκανε την καρδιά μας να ριγήσει για το αδαμάντινο κομμάτι της πατρίδας μας, την Βόρειο Ήπειρο. 

Καλή Χρονιά αγαπημένοι αδελφοί Βουθρωτιώτες και ο μεγάλος Θεός, να στεφανώνει με επιτυχίες τα άξια βήματά σας στη ζωή, ευχόμενος συνάμα το 2017, να αποτελέσει ένα έτος αληθινής προόδου και διευθέτησης, όλων των σοβαρών προβλημάτων που ταλανίζουν τον Βορειοηπειρω-τικό ελληνισμό.

Με αγάπη

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
M. Sc Δ/χος Μηχανικός Ε.Μ.Π., συγγραφέας

Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτριος Καλλιφρονάς

Ο Δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτριος Καλλιφρονάς

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Ο Δημήτριος Καλλιφρονάς υπήρξε σημαίνουσα πολιτική φυσιογνωμία της μεταπελευθερωτικής Ελλάδας και Δήμαρχος Αθηναίων, μεταξύ άλλων. Είδε το φως της ζωής στην Αθήνα το 1800 και απεβίωσε σε βαθιά γεράματα στις 8 Φεβρουαρίου του 1897. Η οικογένειά του στα μεταεπαναστατικά χρόνια διατηρούσε αμπελώνες στην περιοχή της Κυψέλης και για τούτο πρός τιμήν του ονοματοδοτήθηκε στην Κυψέλη και η ομώνυμη οδός Καλλιφρονά. Του είχαν προσδώσει ένεκα του χαρακτηριστικού ντυσίματός του της εποχής, με την φουστανέλα, το επίθετο «φουστανελοφόρος». Τον δημαρχιακό θώκο της Αθήνας ο Καλλιφρονάς ανέλαβε το 1837 και την περίοδο 1840-41. Χρημάτισε ακόμα και πρώτος πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας. Ωστόσο η δημαρχιακή του θητεία είχε αλγεινό τέλος, δοθέντος ότι φυλακίστηκε απο τους βαυαρούς. Με την εκδήλωση της ελληνικής επανάστασης ο Καλλιφρονάς προσέφυγε στην Αίγινα και εντάχθηκε οργανικά στην στρατιωτική δύναμη του Καρόλου Φαβιέρου.

Ακολουθώντας τον κοινωνικό βηματισμό της εποχής, μετείχε ενεργά στο κίνημα της 3-ης Σεπτέμβρη υπο τον συνταγματάρχη Καλλέργη και τον στρατηγό Μακρυγιάννη το 1843 και εξελέγη συνάμα πληρεξού-σιος στην Α΄ Εθνοσυνέλευση στις 22 Σεπτεμβρίου του 1843. Χρημάτισε ακόμα ο Καλλιφρονάς υπουργός στα χαρτοφυλάκια Δημοσίας Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών από τις 27 Οκτωβρίου 1848 ως τις 24 Δεκεμβρίου 1849, από τις 8 Απριλίου ως την 1η Ιουλίου 1863 , από την 1η Νοεμ-βρίου 1865 ως τις 15 Νοεμβρίου 1865 και από τις 6 Ιανουαρίου 1873 ως τις 21 Φεβρουαρίου 1874 και Ναυτικών στην κυβέρνηση του 1862, από τις 23 Οκτωβρίου 1862 ως τις 20 Φεβρουαρίου 1863. Κορυφαία στιγμή της πολιτικής του σταδιοδρομίας υπήρξε η εκλογή του ως πρόεδρος και αντιπρό-εδρος της Βουλής των Ελλήνων. Διετέλεσε έτσι πρόεδρος τις περιόδους απο από τις 14 Σεπτεμβρίου 1847 ως τις 22 Σεπτεμβρίου 1848 και από τις 4 Ιουλίου 1885 ως τις 24 Οκτωβρίου 1885 και αντιπρό-εδρος το 1847. Το παρόν κείμενο είναι απόσπασμα από το κυκλοφορούν βιβλίο μου «ΑΘΗΝΑ, ζαφειρόπετρα…..», που αναφέρεται στην πολιτισμική, αυτοδιοικητική και ιστορική ταυτότητα της Αθήνας μας.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Μέγας Αθανάσιος

Μέγας Αθανάσιος

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Για το υψηλό του θεολογικό του φρόνημα και την απαράμιλλη προσήλωσή του στην Ορθοδοξία, ο Άγιος Αθανάσιος, είχε χαρακτηριστεί στύλος της Ορθοδόξου πίστεως. Ενώ για το δυσθεώρητο κύρος του ως πατερική φυσιογνωμία, αλλά και την πλατιά απήχηση που είχε στον ορθόδοξο κόσμο απεκλήθη μέγας. Ο Άγιος Αθανάσιος είδε το φώς της ζωής το 296 μ.Χ. ή το 295 κατά άλλους μελετητές της ορθοδοξίας. Οι γονείς του ήταν φτωχοί και δεν είχε την οικονομική άνεση για να λάβει την μόρφωση που επιθυμούσε.Πάραυτα με την επίπονη και σκληρή προσωπική του μελέτη, κατόρθωσε να σφυρηλατήσει ένα πολύ σπουδαίο θεωρητικό υπόβαθρο στην θεολογία και την φιλοσοφία. Ενδεικτική μάλιστα εδώ είναι και η αναφορά του ιεράρχη Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού, για την διεξοδική και πλήρη μελέτη της Αγίας Γραφής, απο τον Άγιο Αθανάσιο. Απο νεαρή ηλικία άλλωστε έδειξε ιδίατερο ζήλο για την μελέτη των ορθοδόξων κειμένων και την χριστιανική διδασκαλία, κάτι που θα τον ακολουθούσε σε όλην  του την ζωή.  Οικονομική άνεση όπως προαναφέραμε ο Άγιος Αθανάσιος δεν είχε, ωστόσο οι γονείς του ήταν ευλαβικοί και ενάρετοι και τον γαλούχησαν με αγάπη και ξεχωριστή φροντίδα, σε ευγενή ηθικά πρότυπα ζωής. Θεσμικά θα ενταχθεί στο φάσμα της ορθοδόξου πίστεως, με την χειροτόνησή του ως διάκονος το 312 μ.χ. απο τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο. Η χρονική αυτή περίοδος ταυτίζεται, με τις μεγάλες αναστατώσεις στο φάσμα της ορθοδοξίας, απο την εφάνιση της αίρεσης του Αρείου και των θεολογικά ομοϊδεατών του. Γεγονός που συγκλόνισε τον ορθόδοξο κόσμο και υπέσκαψε το θεολογικό φρόνημα πολλών χριστιανών. Ο Άγιος Αθανάσιος ωστόσο καίτοι νεαρός στην ηλικία, αλλά χαμηλόβαθμος στην ιερατική ιεραρχία, προσήλθε με θάρρος και παρρησία στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας το 325 μ.Χ. και καταπλήσσοντας τους παρευρισκομένους επισκόπους, διατύπωσε ακλόνητα επιχειρήματα για την κατάρριψη του Αρειανισμού, εστιάζοντας στο Ομοούσιο της Αγίας Τριάδος. Ήταν μια εκδήλωση της υψηλής και στέρεας θεολογικής του παιδείας, γονιμοποιημένης απο την ευλογία του θεού, προκειμένου να αποβληθεί το εξάμβλωμα της αρειανικής αιρέσεως απο το σώμα της εκκλησίας. Κατ΄ουσίαν όπως έχει καταγραφεί απο τους μεγάλους πατέρες της εκκλησίας μας, τα πρώτα επτά άρθρα του Ιερού Συμβόλου της Πίστεώς μας δηλαδή του «Πιστεύω», τεκμηριώθηκαν απο τον Άγιο Αθανάσιο, που άφησε αναλοίωτο έτσι το πολυεπίπεδο θεολογικό του αποτύπωμα, στην ορθόδοξη ιστορία. Το 326 μ.Χ. ή το 328 ο Άγιος Αθανάσιος, εκλεγμένος απο τον κλήρο και τον λαό, ανήλθε στο ύπατο αξίωμα του επισκόπου Αλεξανδρείας διαδεχόμενος τον Αλέξανδρο. Και επισκοπούσε την διδασκαλία του κυρίου, με ευγενές θεολογικό ήθος, αλλά και με αυστηρά προσήλωση συνάμα στους ιερούς κανόνες.


Γνωρίζοντας την καιροσκοπική θεολογικά συμπεριοφορά του Αρείου, ο Άγιος Αθανάσιος του αρνήθηκε την κοινωνία. Κάτι που τον έφερε αντιμέτωπο, με την υψηλή πολιτική επιρροή που διέθετε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Άρειος, επισύροντας σωρεία διώξεων και βασανισηρίων. Με αλλεπάλληλες συκοφαντίες πρός τους αυτοκράτορες Μ. Κωνσταντίνο, Κωσταντίνο τον υιό, Ιουλιανό τον Παραβάτη και τον Ουάλη, ο Άρειος και οι συνοδοιπόροι του ειδωλολάτρες ή Εθνικοί όπως αποκαλούνταν, κατόρθωσαν να εκδιώξουν τον Αθανάσιο απο τον επισκοπικό θρόνο και να τον εξορίσουν συνάμα πολλές φορές. Όμως παρόλες τις διώξεις και τα παρελκόμενα βασανιστήρια, δεν εκάμφθη ποτέ το υψηλό και αδαμάντινο φρόνημα του μεγάλου πατέρα της εκκλησίας μας. Ο Άγιος Αθανάσιος εξορίστηκε στην πόλη Τρίβερι (Τρέβιρα) της Γαλλίας, φυγαδεύτηκε στη Ρώμη και στην συνέχεια στην έρημο και για πολλούς μήνες έμενε κρυμμένος σε υπόγεια και τρώγλες, υφιστάμενος χίλιες μύριες ταλαιπωρίες. Συνολικά διήρκεσαν 46 ολοκληρα χρόνια οι αλλεπάλληλοι διωγμοί του. Ενώ εμβόλιμα πολλοί απο τους αυτοκράτορες που τον εξεδίωκαν αναγνωρίζοντας την πλάνη τους, τον ανακαλούσαν στο επισκοπικό του αξίωμα. Όμως και ο επόμενος νέος αυτοκράτορας υπο την επίρροια των ανθρώπων του Αρείου, υπέπεφτε στο ίδιο ολίσθημα της δίωξης του Μεγάλου Αθανασίου, υιοθετώντας τις σκευωρίες που είχαν χαλκευτεί για τον σκοπό αυτό. Το χρονικό διάστημα που ο Αθανάσιος κρύβονταν στην έρημο, απόλαυσε την ηθική θαλπωρή και στήριξη των μοναχών της ερήμου, ηγέτιδα φυσιογνωμία των οποίων ήταν ο Άγιος Αντώνιος. Ο Αθανάσιος γοητεύτηκε απο την ιερά ασκητική μορφή του Αγίου Αντωνίου, που ήταν αξεπέραστο πρότυπο της μοναστικής ζωής και συνέγραψε έτσι και τον βίο του. Όμως είχε σημάνει η ώρα της ηθικής αποκατάστασης του Αγίου Αθανασίου, μετά απο πολύχρονες διώξεις και εξορίες και επέστρεψε έτσι μετά βαΐων και κλάδων στον επισκοπικό θρόνο της Αλεξανδρείας, διδάσκοντας και ιεραρχώντας τον ορθόδοξο λαό. Τελικά μετά απο όλη αυτή την πολύπλαγκτη και βασανιστική μακραίωνη θεολογική του πορεία, παρέδωσε το πνεύμα του στην θεία δύναμη στις 2 Μαίου του 373 μ.Χ. Η ορθόδοξη εκκλησία μας, τιμά την μνήμη του Αγίου Αθανασίου του Μέγα, στις 2 Μαΐου και στις 18 Ιανουαρίου κάθε χρόνο.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Άγιος Αντώνιος, ο Μέγας


Άγιος Αντώνιος, ο Μέγας

Γράφει ο Πάνος Ν. Αβραμόπουλος


Πρότυπο ηθικής και πνευματικής άσκησης, ασκητής των ασκητών και μέγας διδάχος της χριστιανικής πίστης, ο Άγιος Αντώνιος, ο μέγας όπως απεκλήθη για τα ασύγγνωστα επίπεδα ηθικής τελειότητας τα οποία προσήγγισε, κατέχει περίοπτη θέση στο πάνθεον των αγίων της ορθοδόξου εκκλησίας μας. Τόσο με τον ενάρετο βίο του και την επίπονη άσκηση, που του επέτρεψαν να απαλλαγεί απο κάθε κάθε ανθρώπινη έξη και πάθος – για τούτο και του απεδόθη ο τίτλος του αρχηγού του μοναστικού βίου- όσο και με το βαθύβλυστο θρησκευτικό του συναίσθημα, που υπήρξε ατίμητο πρότυπο της ορθόδοξης πίστης, διαμόρφωσε μια μοναδική παρουσία στο μακραίωνο γίγνεσθαι της ορθόδοξης εκκλησίας μας. Ο Άγιος Αντώνιος είδε το φώς της ζωής στην Αίγυπτο το 251 μ.Χ. ή κατά άλλους μελετητές της ορθοδοξίας το 264 μ.Χ. απο πλούσιους γονείς, που του παρείχαν κάθε μέσο για να αποκτήσει μια επίζηλη μόρφωση για την εποχή, αλλά και ένα πολύ ισχυρό συνάμα ηθικό και κοινωνικό υπόβαθρο. Απο παιδί όμως έδειξε να αδιαφορεί για τις υλικές απολαύσεις και εξεδήλωσε ξεχωριστό ενδιαφέρον για τα γράμματα και την ορθοδοξία. Αδιαμφισβήτητα σ΄αυτές τις επιλογές στην παιδική του ηλικία, με το άνοιγμα της ευαισθησίας του, καθοριστικό ρόλο διαμόρφωσαν οι ευλαβικοί γονείς του, που πέρα απο την οικονομική και κοινωνική τους ευμάρεια, υπήρξαν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι. Τον γαλούχησαν πάνω στο ιδεώδες της αγάπης και της προσφοράς στον άνθρωπο. Παρακολουθούσε ανελιπώς κάθε Κυριακή το θείο ευαγγέλιο και τον είχε καταλυτικά γοητεύσει το ανθρωποκεντρικό υπόβαθρο της ορθόδοξης πίστεως. Με διαίτερη προσήλωση άκουγε κάθε Κυριακή την περικοπή του ευαγγελίου, την σχετική με τον πλούσιο νεανίσκο στον οποίο ο Κύριος είπε «Αν θέλεις να γίνεις τέλειος, πήγαινε, πώλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό. Και έλα να με ακολουθήσεις». (Ει θέλεις τέλειος είναι, ύπαγε, πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξοις θηαυρόν εν ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. 19:21). Όμως στην νεαρή ηλικία των είκοσι μόλις χρονών, ο Άγιος Αντώνιος θα δοκιμάσει και μια μεγάλη πίκρα και ηθική απογοήτευση στη ζωή. Χάνει και τους δυο γονείς του και επωμίζεται έτσι και την επιμέλεια της μικρής αδελφής του. Η βαθιά πίστη του όμως στη  θεία δύναμη, τον βοηθά να ανακτήσει τις ψυχικές του δυνάμεις και να λάβει καθοριστικές αποφάσεις για την περαιτέρω ζωή του. Έτσι αποφασίζει να δωρήσει την περιουσία του σε αναξιοπαθούντες και φτωχούς οικογενειάρχες, κρατώντας μόνον ένα μικρό τμήμα της προκειμένου να διασφαλίσει την μικρή αδελφή του -  την ανατροφή της οποίας εμπιστεύεται σε ένα παρθεναγωγείο με ενάρετες γυναίκες – και να αναχωρήσει για την έρημο στην μεγάλη διοκιμασια του ασκητικού βίου.


Για είκοσι ολόκληρα χρόνια ο Αντώνιος πάλευε με τα πάθη, τους σαρκικούς πειρασμούς και τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Και κατόρθωσε το ασύλληπτο, με την συσσώρευση και καταβολή όλων των ψυχικών του δυνάμεων, να υπερκεράσει τους πειρασμούς της ανθρώπινης φύσης και να απονεκρώσει κάθε μορφής πειρασμό, προσεγγίζοντας την τελειότητα. Σε μια τέτοι αγνή, άμωμη και άσπηλη ηθικά προσωπικότητα, είχε επελέξει ο μεγάλος θεός, να κληροδοτήσει τις θείες πνευματικές του προνομίες. Η φήμη του και ο βαθμός της ασκητικής και ηθικής του τελειότητας, δεν άργησε να εκσπάσει τα όρια  της ερήμου και να καταστεί φυσιογνωμία σύμβολο της ορθοδοξίας της εποχής εκείνης. Απο όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη της γής, έρχονταν προσκυνητές για να εισδεχθούν, την χάρη, την ευλογία και την αγιοσύνη του Αγίου Αντωνίου, που του απεδόθη και ο περίσεπτος ηθικά χαρακτηρισμός Μέγας. Η έρημος στην κυριολεξία, μεταμορφώθηκε απο τους επισκέπτες προσκυνητές του Αγίου σε πόλη, στην οποία ο Αντώνιος κανοναρχούσε τις αρχές και τις αξίες του μοναχικού βίου. Τον επισκέφτηκαν έτσι και οι δυο λαμπροί και πολύφωτοι αστέρες της Ορθοδόξου εκκλησίας μας, ο Μέγας Βασίλειος και ο Μέγας Αθανάσιος.Ο τελευταίος μάλιστα θα επιμεληθεί και την συγγραφή του βίου του Αγίου Αντωνίου. Όμως ο άγιος προσέφερε την ηθική του αρωγή και βοήθεια σε όλους τους χριστιανούς και τους ανθρώπους που την είχαν ανάγκη και πέραν της ερήμου. Όποτε παρέστη ανάγκη ο Αντώνιος έσπευσε με απαρασάλευτη πίστη να συνδράμει τους χριστια-νούς. Έτσι το 312 μ.Χ. όταν ο αυτοκράτορας Μαξιμίνος πραγματοποίησε διωγμούς και φόνευσε πόλλούς πιστούς, ο άγιος έσπευσε να τους προσφέρει ηθική παρηγορία και στήριξη. Το ίδιο με πολλήν αγάπη και ηθική ζέση για την Ορθοδοξία, έκανε και το 335 μ.Χ. όταν στους κόλπους της είχε εμφυλοχωρήσει η έρις του Αρείου. Ο Άγιος Αντώνιος πήγε στην Αλεξάνδρεια τότε και με το πελώριο κύρος της ασκητικής του φυσιογνωμίας, πρόσφερε πολύτιμες υπηρεσίες, στον χριστιανισμό για να ξεπεράσει την αίρεση του Αρείου. Και κατόρθωσε με την ενάρετο ήθος του, να επαναπροσεγγίσει πολλούς χριστιανούς, που είχε κλονιστεί το φρόνημά τους, στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Υπηρετώντας αυτές τις αξίες και αρετές ο Άγιος Αντώνιος, αναγορεύτηκε σε αδαμάντινο σύμβολο της Ορθοδοξίας και του μοναχικού βίου. Πλήρης δόξης και ημερών και με την ευλογία του Κυρίου, παρέδωσε το πνεύμα του σε ηλικία 105 ετών, το 356 μ.X. Η ορθόδοξη εκκλησία μας εορτάζει κάθε χρόνο την μνήμη του Αγίου Αντωνίου του Μέγα, στις 17 Ιανουαρίου.

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Το κλέος του βασιλιά Πύρρου – Ιστορία της Βορείου Ηπείρου (Μέρος 3-ο)

Το κλέος του βασιλιά Πύρρου – Ιστορία της Βορείου Ηπείρου (Μέρος 3-ο)

Γράφει ο  Πάνος Ν. Αβραμόπουλος

Αδιαφιλονίκητα η σημαντικότερη και ενδοξότερη στιγμή της ιστορίας της αρχαίας Ηπείρου, υπήρξε η περίοδος του βασιλιά Πύρρου. Μιας πολυτάλαντης στρατιωτικής και πολιτικής ιδιοφυΐας, που δόξασε την ηπειρωτική γη σε όλο τον αρχαίο κόσμο και την κατέστησε κέντρο κοινωνικής, πολιτισμικής και στρατιωτικής ακμής. Η περίοδος εξάλλου της βασιλείας του Πύρρου 318-272 π.Χ., αποτέλεσε και την τελευταία περίοδο ακμής του αρχαίου ελληνικού κόσμου, πρίν την ρωμαϊκή κατάκτηση. Ο Πύρρος ήρε την καταγωγή του από την ακμαία στρατιωτικά και γενναία φυλή των Μολοσσών. Πέτυχε με το υψηλό πολιτικό του κύρος, να ενώσει υπο την αιγίδα του όλα τα ηπειρωτικά φύλλα και να καταστήσει ενιαία διοικητικά την Ήπειρο, από τον Αχελώο, ως τον Αώο ποταμό. Επεκτείνοντας την στρατιωτική παντοδυναμία του κατευθύνθηκε βορειότερα προς το Δυρράχιο, κατακτώντας και ιλλυρικά φύλλα. Όμως ο Πύρρος ευφυής καθώς ήταν δεν περιχαράκωσε την κηδεμονία του, μόνο στον στρατιωτικό τομέα. Ανέπτυξε πολιτισμικά και κοινωνικά την Ήπειρο και προσήγγισε για την εποχή του ασύλληπτα επίπεδα ακμής. Προς την κατεύθυνση αυτή έφτιαξε μεγάλα και πρωτοπόρα έργα υποδομής, όπως δρόμους, γεφύρια, υδραγωγεία, ναούς, θέατρα κ.α. Στο πεδίο της οικονομικής πολιτικής έκοψε νομίσματα και εξακόντισε το κύρος και την πολιτική και στρατιωτική παντοδυναμία της Ηπείρου, σε όλο τον αρχαίο κόσμο.

Ωστόσο η απόφασή του να επεκτείνει το βασίλειό του μέχρι την Ρώμη, υπήρξε μοιραία και καταστροφική για το περίφημο βασίλειο της Ηπείρου. Καίτοι νίκησε τους Ρωμαίους, υπέστη δομικού χαρακτήρα απώλειες, που συνετέλεσαν στην βαθμιαία στρατιωτική και πολιτική κατάρρευσή του. Ο Πύρρος στην ιστορική μάχη με τους Ρωμαίους, τους αντιμετώπισε στο Άσκλο της Απουλίας. Οι απώλειές του στην καθοριστική αυτή μάχη απέβησαν μοιραίες. Και ενώ στο τυπικό μέρος νίκησε, στο ουσιαστικό είχε ηττηθεί, γιατί είχαν καταστραφεί όλες οι καίριες υποδομές του. Για τούτο και η ιστορική για την αμφισημία της νίκη του, προσέλαβε τον χαρακτηρισμό «Πύρρειος νίκη», που έκτοτε σημαίνει την καταστροφική και ασύμφορη νίκη. Αφότου έλαβε χώρα η κατ΄ ουσίαν ήττα του Πύρρου, η Ήπειρος όλη υπετάγη στους Ρωμαίους, παραχωρώντας πλέον στο προσκήνιο της ιστορίας την παντοδυναμία τους !!!

*Ο συγγραφέας Πάνος Ν. Αβραμόπουλος, είναι Α΄ Αναπληρωματικός Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων
www.panosavramopoulos.blogspot.gr

Λές και ήταν χτές, με τον αξεπέραστο Κώστα, για τον Γιάννη Ρίτσο !!!

Λές και ήταν χτές, με τον αξεπέραστο Κώστα, για τον Γιάννη Ρίτσο !!!

Πόσες αναμνήσεις μου αναρριπίζει αυτή η ωραία φωτογραφία, με τον έξοχο θεατράνθρωπό μας, αλλά και ευαίσθητο διανοούμενο Κώστα Καζάκο. Στα Λεχαινά της Ηλείας πρίν 7 χρόνια, για ομιλία μας μαζί με και με τον έξοχο επίσης ηθοποιό μας και αισθαντικό ποιητή Άγγελο Αντωνόπουλο, με αντικείμενο τον πρωτόθρονο ποιητή Γιάννη Ρίτσο. Μια ομιλία αφιέρωμα, στον ποιητή της Ρωμιοσύνης, που αναδείχθηκε μέσα από τους πολυδύναμους ηθικά στίχους του, σε μοναδικό λυράρη, των αγώνων, των οραμάτων και των θυσιών του ελληνικού λαού, για την ελευθερία, τη δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Και ήταν μέσα στην σιγαλιά της νύχτας – καλοκαιρινή βραδιά που κάναμε την ομιλία στον αύλειο χώρο του Γυμνασίου των Λεχαινών – η απαγγελία της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου, από τους Κώστα Καζάκο και Άγγελο Αντωνόπουλο, ηθική μέθεξη, με το κατάμεστο Γυμνάσιο από όλους τους κατοίκους της περιοχής, να χειροκροτά ακατάπαυστα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα ηθικής έξαρσης. Και γώ σαν ταπεινός «θνητός» ανάμεσα σ΄ αυτά τα ιερά «τέρατα» του Θεάτρου μας, να συντονίζω με παρεμβαλλόμενα σχόλιά μου, τη συζήτηση, για τον αλησμόνητο ποιητή της Ρωμιοσύνης.

Θυμάμαι εδώ, δυο στίχους του από το αξεπέραστο ποίημα του τον «Επιτάφιο», που πραγματικά σου συγκλονίζουν την ψυχή και σε υποκινούν να κάνεις υψηλές ηθικά ενατενίσεις της :

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες
μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη γιε που αγάπαγες
κι ανέβαινες απάνω

Στο λιακωτό και κοίταζες
και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου
το φως της οικουμένης

………………………………………

Με τον Κώστα Καζάκο, και σε συνέχεια της ανυπόκριτης αγάπης μεταξύ μας, σφυρηλατήσαμε την φιλία μας και επικοινωνούμε συχνά – πυκνά, για να συζητήσουμε για τον πολιτισμό και την μεγάλη μας «ασθένεια» την πολιτική όπως λέν οι παλαιότεροι ! Διατηρώ άσβεστη στην μνήμη μου εξάλλου από την πολυεδρική θεατρική του παρουσία, τις ερμηνείες του στην μνημειώδη θεατρική παράσταση «Το μεγάλο μας τσίρκο» - του ακαδημαϊκού μας Ιάκωβου Καμπανέλλη -  όπου στην κυριολεξία, μαζί με την αξέχαστη συμπρωταγωνιστή του και σύντροφό του στην ζωή, την έξοχη επίσης Τζένη Καρέζη, για μια ολόκληρη δεκαετία, περιοδεύοντας στην ελληνική επικράτεια, αναδείχτηκαν σε κορυφαίοι των θεατρικών μας δρωμένων. Τούτη την περίοδο ο άξιος θεατράνθρωπός μας Κώστας Καζάκος, έχει αναλάβει την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Πάτρας και προξενώντας έναν καλλιτεχνικό οργασμό, έχει αναστήσει πολιτισμικά όλη την Πελοπόννησο. Αυτό είναι ούτως η άλλως, το ηθικό και πολιτισμικό DNA του Κώστα Καζάκου. Ήθος, όραμα και ατέλευτη καλλιτεχνική δημιουργία, παραγωγή και προαγωγή για τον ελληνικό λαό, πολιτισμού και θεατρικής παιδείας. Και με αυτό τον αγάπησε και τον λατρεύει όλη η Ελλάδα.

Για δε τον άλλο μεγάλο του θεάτρου μας Άγγελο Αντωνόπουλο, τον αξεπέραστο «Ανδρέα Πανθέο», στο επικό αριστούργημα του πολυδύναμου ηθικά συγγραφέα μας και ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη, τα λέμε συχνά και παρακολουθώ επιμελώς τα εμπνευσμένα του θεατρικά βήματα. Πριν κάμποσο καιρό εξάλλου μου είχε δώσει τιμητικά και την οιστρηλατημένη ποιητική του συλλογή «Αδιάβαστη Φύλαξη», που έτυχε της θερμής υποδοχής από τον κόσμο της ποίησης. Μια άλλη εξέχουσα μορφή του θεάτρου και του πολιτισμού μας και ο Άγγελος, που αφήκε μέχρι σήμερα ανεξίτηλο το πολιτισμικό του γονιδίωμα στα πολιτισμικά μας δρώμενα.

Κλείνοντας αυτές τις μύχιες σκέψεις από την καρδιά μου, θα ήθελα να αναφερθώ στην πατρική αγάπη που πάντα εκδήλωσε ο μεγάλος Κώστας Καζάκος απέναντί μου. Κάποτε πήγαν να με πλήξουν πολιτικά κάποια σκύβαλα και βγήκε με δημόσια έγγραφη στήριξή του – έστω και αν πολιτευόμουν από διάφορο πολιτικό μετερίζι από το ΚΚΕ – να με στηρίξει με μοναδική ηθική λεβεντιά και πατρικήν αγάπη. Θα σε ευχαριστώ για πάντα και για αυτήν σου την έκφραση πολιτισμού και κοινωνικής αξιοπρέπειας Κώστα μου. Γιατί πάντα σε όλα σου τα βήματα, προεξήρχε η ΙΔΕΑ του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, που αυτήν υπηρέτησες σε όλην σου τη ζωή, με θυσίες, αυταπάρνηση και μεγάλο ΚΟΣΤΟΣ !!!

Σας φιλώ με σεβασμό και ανεκλάλητη ΑΓΑΠΗ Κώστα μου και Άγγελε μου και εύχομαι ο μεγάλος Θεός, να σκέπει τα άξια και εμπνευσμένα βήματά σας.

Πάνος Ν. Αβραμόπουλος
Αθήνα, 14-1-17
www.panosavramopoulos.blogspot.gr